ΤΟ ΑΠΟΙΚΙΑΚΟ ΑΤΟΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ

Ο William Jennings Bryan, ο Λαικός υποψήφιος για την προεδρία το 1896 και πάλι το 1900, έκανε την τελευταία σοβαρή πρόκληση στο δικαίωμα των ιδιωτών τραπεζιτών να δημιουργήσουν την εθνική προσφορά του χρήματος. Σύμφωνα με τους σχολιαστές, ο Bryan αντιπροσώπευε στο βιβλίο του Frank Baum, το 1900 “Ο Θαυμάσιος Μάγος του Οζ”, το δειλό λιοντάρι. Το λιοντάρι τελικά απέδειξε ότι ήταν ο βασιλιάς των θηρίων όταν αποκεφάλισε μια γιγαντιαία αράχνη που τρομοκρατούσε τους πάντες στο δάσος. Η γιγαντιαία αράχνη που ο Bryan αμφισβήτησε στο γύρισμα του εικοστού αιώνα ήταν το τραπεζικό καρτέλ των Morgan / Rockefeller, που κάμφθηκε στην προσπάθειά του να σφετεριστεί την εξουσία από το λαό και την κυβέρνησή του για να δημιουργήσει τα χρήματα του κράτους.

Πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, δύο αντιτιθέμενα συστήματα πολιτικής οικονομίας ανταγωνίζονταν για την κυριαρχία στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το ενα λειτουργούσε έξω από τη Wall Street, η οικονομική περιοχή της Νέας Υόρκης που έγινε το σύμβολο της αμερικανικής οικονομίας. Η πιο σημαντική του διεύθυνση ήταν η 23 Wall Street, γνωστή ως “the House of Morgan.” O JP Morgan ήταν αντιπρόσωπος ισχυρών Βρετανικών τραπεζικών συμφερόντων. Η μάγοι της Wall Street και οι παλιοί τραπεζίτες που τους κινούσαν τα νήματα, προσπάθησαν να δημιουργήσουν ένα εθνικό νόμισμα το οποίο θα βασιζόταν στο “χρυσό πρότυπο”, ένα πρότυπο δημιουργημένο από την ιδιωτική οικονομική ελίτ που ήλεγχε το χρυσό. 

Το άλλο σύστημα χρονολογείται στην εποχή του Benjamin Franklin και λειτουργούσε έξω από τη Φιλαδέλφεια, την πρώτη πρωτεύουσα της χώρας, όπου είχε πραγματοποιηθεί η Συνταγματική Συνέλευση. Η “Society for Political Enquiries” του Franklin προγραμμάτιζε την βιομηχανοποίηση και τα δημόσια έργα που θα απελευθέρωναν το νέο κράτος από την οικονομική δουλεία στην Αγγλία. ​​ Η ομάδα της Φιλαδέλφειας επιθυμούσε το μοντέλο της τράπεζας που είχε καθιερωθεί στην επαρχιακή Πενσυλβάνια, όπου ένα κρατικό γραφείο δανείων εξέδιδε και δάνείζε χρήματα, συγκέντρωνε τον τόκο και τον επέστρεφε στην επαρχιακή κυβέρνηση για να χρησιμοποιηθεί στη θέση των φόρων. Ο πρόεδρος Abraham Lincoln στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου επέστρεψε στο αποικιακό σύστημα όπου τα χρήματα εκδίδονταν από την κυβέρνηση αλλά δολοφονήθηκε και οι τραπεζίτες ανέκτησαν τον έλεγχο της μηχανής των χρημάτων. Το σιωπηλό πραξικόπημα της ομάδας της Wall Street, κορυφώθηκε με την ψήφιση του Federal Reserve Act το 1913, πράγμα που πέτυχαν παραπλανώντας τον Bryan και άλλους επιφυλακτικούς άντρες στο Κογκρέσο με τη σκέψη ότι η Ομοσπονδιακή Αποθεματική ήταν όντως ομοσπονδιακή.

Σήμερα η συζήτηση για το ποιος θα πρέπει να δημιουργεί την εθνική προσφορά του χρήματος ακούγεται σπάνια, κυρίως επειδή λίγοι άνθρωποι συνειδητοποιούν ότι αυτό είναι ένα ζήτημα. Οι πολιτικοί και οι οικονομολόγοι, μαζί με όλους τους άλλους, απλά υποθέτουν ότι τα χρήματα δημιουργούνται από την κυβέρνηση και ότι ο “πληθωρισμός” για τον οποίο όλοι παραπονιούνται προκαλείται από μια κυβέρνηση εκτός ελέγχου που λειτουργεί τα εκτυπωτήρια του δολλαρίου. Οι κουκλοπαίκτες που δούλευαν τη μηχανή του χρήματος ήταν πιο ορατοί τη δεκαετία του 1890 από ότι είναι σήμερα, κυρίως επειδή δεν είχαν ακόμη καταφέρει να αγοράσουν τα μέσα ενημέρωσης και να μονοπολήσουν την κοινή γνώμη.

Τα οικονομικά είναι ένα πληκτικό και απαγορευμένο θέμα που έχει γίνει σκόπιμα πολύπλοκο από τα τραπεζικά συμφέροντα με την πρόθεση να αποκρύψουν αυτό που πραγματικά συμβαίνει. Είναι ένα θέμα που χρειάζεται απαραιτήτως να φωτίσει με εικόνες, μεταφορές, χαρακτήρες και πλοκή. Έτσι, πριν φτάσουμε στις βαριές λεπτομέρειες του σύγχρονου χρηματικού συστήματος που βασίζεται στο χρέος, θα πάμε μια εκδρομή πίσω σε μια πιο απλή εποχή, όταν τα θέματα που αφορούσαν το χρήμα ήταν πιο εμφανή και αποτελούσαν καυτό θέμα συζήτησης. Η πλοκή της ταινίας Ο Μάγος του Οζ έχει εντοπιστεί στην πρώτη πορεία που έγινε ποτέ στην Ουάσιγκτον το 1894, με επικεφαλή έναν αφανή επιχειρηματία από το Οχάϊο ο οποίος προσπάθησε να πείσει το Κογκρέσο να επιστρέψει στο σύστημα του Lincoln, της έκδοσης χρημάτων από την κυβέρνηση. Εκτός του ότι πυροδότησε έναν αιώνα πορειών διαμαρτυρίας και το πιο διάσημο παραμύθι της χώρας, αυτός ο άγνωστος οραματιστής και η μπάντα των ανέργων ανδρών που ηγήθηκε μπορεί στην πραγματικότητα να είχε τη λύση σε όλο χρηματικό πρόβλημα, τότε και τώρα. . .

O ιστός του ψεύδους που μας βύθισε στο χρέος και παρουσιάζει μια απλή λύση που θα μπορούσε να κάνει τη χώρα πάλι φερέγγυα. Δεν είναι μια νέα λύση αλλά χρονολογείται από το Σύνταγμα: η εξουσία δημιουργίας χρημάτων πρέπει να επιστραφεί στην κυβέρνηση και στο λαό που αυτή εκπροσωπεί. Το δημόσιο χρέος θα μπορούσε να καταβληθεί, οι φόροι εισοδήματος θα μπορούσαν να εξαλειφθούν και τα κοινωνικά προγράμματα θα μπορούσαν να επεκταθούν. Και όλο αυτό θα μπορούσε να γίνει χωρίς την επιβολή μέτρων λιτότητας στους ανθρώπους ή πυροδοτώντας ανεξέλεγκτο πληθωρισμό. Όσο ουτοπικό και αν ακούγεται αυτό, αντιπροσωπεύει το σκεπτικό των φωτεινώτερων και καλλίτερων της Αμερικής, παλιών και σύγχρονων, όπως του Abraham Lincoln, του Thomas Jefferson και του Benjamin Franklin. 
* Η “Ομοσπονδιακή” Τράπεζα δεν είναι πραγματικά ομοσπονδιακή. Είναι μια ιδιωτική εταιρεία που ανήκει σε μια κοινοπραξία πολύ μεγάλων πολυεθνικών τραπεζών. 
* Εκτός από τα νομίσματα, η κυβέρνηση δεν δημιουργεί χρήματα. Τα χαρτονομίσματα του δολλαρίου – dollar bills (τραπεζογραμμάτια του ομοσπονδιακού αποθεματικού – Federal Reserve Notes) δημιουργούνται από την ιδιόκτητη Ομοσπονδιακή Τράπεζα Αποθεμάτων (Federal Reserve), η οποία τα δανείζει στις τράπεζες, οι οποίες με τη σειρά τους τα δανείζουν στις κυβερνήσεις, στους ιδιώτες και στις επιχειρήσεις. 
* Τα χειροπιαστά νομίσματα (κέρματα και χαρτονομίσματα δολλαρίων) αποτελούν λιγότερο από το 3 τοις εκατό της προσφοράς του χρήματος στις ΗΠΑ. Το άλλο 97 τοις εκατό υπάρχει μόνο στη μορφή καταχώρησης δεδομένων στις οθόνες των υπολογιστών και όλα αυτά τα χρήματα δημιουργήθηκαν από τις τράπεζες με τη μορφή δανείων. 
*Τα χρήματα που δανείζουν οι τράπεζες δεν ανακυκλώνονται από προ-υπάρχουσες καταθέσεις. Είναι νέο χρήμα το οποίο δεν υπήρχε μέχρι τη στιγμή που δημιουργήθηκε το δάνειο. 
*Το τριάντα τοις εκατό των χρημάτων που δημιουργούνται από τις τράπεζες με τις λογιστικές εγγραφές, επενδύεται για τους λογαριασμούς των τραπεζών. 
*Το αμερικανικό τραπεζικό σύστημα, το οποίο μια φορά και έναν καιρό προωθούσε παραγωγiκά δάνεια προς τη γεωργία και τη βιομηχανία, σήμερα έχει γίνει μια γιγαντιαία μηχανή στοιχημάτων. 
Εκτιμάται ότι 370 τρισεκατομμύρια δολλάρια ακροβατούν πάνω σε πολύπλοκα στοιχήματα υψηλού κινδύνου γνωστά ως παράγωγα – 28 φορές τα 13 τρισεκατομμύρια δολλάρια της ετήσιας παραγωγής του συνόλου της οικονομίας των ΗΠΑ. Αυτά τα στοιχήματα χρηματοδοτούνται από μεγάλες τράπεζες των ΗΠΑ και γίνονται κυρίως με δανεικά χρήματα που δημιουργήθηκαν στην οθόνη ενός υπολογιστή. Τα παράγωγα μπορούν και έχουν χρησιμοποιηθεί για να χειραγωγήσουν τις αγορές, να καταληστέψουν τις επιχειρήσεις και να καταστρέψουν τις αντίπαλες οικονομίες. 
*Το αμερικανικό ομοσπονδιακό χρέος δεν έχει εξοφληθεί από την εποχή του Andrew Jackson. Μόνο οι τόκοι πληρώνονται, ενώ το αρχικό κεφάλαιο συνεχίζει να αυξάνεται. 
*Ο ομοσπονδιακός φόρος εισοδήματος συστάθηκε ειδικά για να εξαναγκάσει τους φορολογούμενους να πληρώσουν τον τόκο του δημόσιου χρέους που οφείλεται στις τράπεζες. Αν η προσφορά του χρήματος είχε δημιουργηθεί από την κυβέρνηση, αντί να την δανείζεται από τις τράπεζες που τη δημιούργησαν, ο φόρος εισοδήματος θα ήταν περιττός. 
*Το ομοσπονδιακό χρέος θα είναι σύντομα περισσότερο από όσο οι φορολογούμενοι μπορούν να πληρώσουν. Όταν δεν μπορούμε να πληρώσουμε, το σύστημα της Ομοσπονδιακής Τράπεζας Αποθεμάτων που βασίζεται στο χρέος πρέπει να καταρρεύσει. 
*Σε αντίθεση με τη δημοφιλή πεποίθηση, ο υφέρπων πληθωρισμός δεν προκαλείται από την ανεύθυνη εκτύπωση δολλαρίων της κυβέρνησης. Προκαλείται από τις τράπεζες που επεκτείνουν την προσφορά του χρήματος με δάνεια. 
*Οι περισσότεροι ανεξέλεγκτοι πληθωρισμοί που παρατηρούνται στις “μπανανοδημοκρατίες” έχουν προκληθεί, όχι από τις εθνικές κυβερνήσεις που εκτυπώνουν χρήματα για τις ανάγκες του κράτους, αλλά από διεθνή ιδρύματα κερδοσκόπων που επιτίθενται στα τοπικά νομίσματα και τα υποτιμούν στις διεθνείς αγορές. 
*Το ίδιο είδος κερδοσκοπικής υποτίμησης θα μπορούσε να συμβεί στο δολλάριο των ΗΠΑ αν οι διεθνείς επενδυτές θελήσουν να το εγκαταλείψουν ως ένα παγκόσμιο “αποθεματικό” νόμισμα, κάτι που τώρα απειλούν να κάνουν ως αντίποινα για αυτό που θεωρούν αμερικανικό οικονομικό ιμπεριαλισμό. 
*Υπάρχει διέξοδος από αυτό το τέλμα. Οι πρώτοι Αμερικανοί άποικοι το θεμελίωσαν και το ίδιο έκανε ο Abraham Lincoln και κάποιοι άλλοι εθνικοί ηγέτες: η κυβέρνηση μπορεί να πάρει πίσω τη δύναμη της έκδοσης χρημάτων από τις τράπεζες. 

Ας δούμε με πιο τρόπο η τράπεζα της Αγγλίας επηρέασε τη Βρετανική οικονομία και πως, αργότερα, ήταν αυτή που προκάλεσε την Αμερικανική Επανάσταση.
Στα μέσα του 18ου αιώνα η Βρετανική Αυτοκρατορία πλησίαζε στο απόγειο της δύναμης της σε ολόκληρο τον κόσμο. Η Βρετανία από τότε που δημιουργήθηκε η κεντρική ιδιωτική Τράπεζα της Αγγλίας είχε συμμετάσχει σε τέσσερις πολέμους στην Ευρώπη. Το κόστος παρά ήταν υψηλό. Το Βρετανικό Κοινοβούλιο για να υποστηρίξει οικονομικά αυτούς τους πολέμους αντί να εκδώσει δικό του, ελεύθερο χρέους, νόμισμα δανείσθηκε τεράστια ποσά από την τράπεζα.
Εκείνη την εποχή το χρέος της Βρετανικής κυβέρνησης έφθανε στο υπερβολικό ποσό των 140.000.000 λιρών. 
 Συνεπώς η κυβέρνηση αναγκάστηκε να ψηφίσει ένα πρόγραμμα αύξησης των δημοσίων εσόδων, μέσω των αμερικανικών αποικιών, ώστε να μπορέσει να πληρώσει τους τόκους, τουλάχιστον, των δανείων στην τράπεζα.

Στην Αμερική επικρατούσε διαφορετική κατάσταση. Η θεομηνία μιας ιδιωτικής κεντρικής τράπεζας δεν είχε φθάσει ακόμα αν και η Τράπεζα της Αγγλίας κατέβαλε προσπάθειες να επιβάλει την ολέθρια επιρροή της πάνω στις Αμερικανικές αποικίες από το 1694. Τέσσερα χρόνια πριν, στα 1690, η αποικία της Μασαχουσέτης είχε εκδώσει το δικό της χαρτονόμισμα, το πρώτο στην Αμερική. 

Την ακολούθησε η αποικία της Νότιας Καρολίνας το 1703 και λίγο αργότερα οι υπόλοιπες αποικίες.
Στα μέσα του 18ου αιώνα η προεπαναστατική Αμερική εξακολουθούσε να είναι σχετικά φτωχή. Υπήρχε μια σοβαρή έλλειψη χρυσών και ασημένιων νομισμάτων, που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν στο εμπόριο και την αγορά αγαθών, ούτως ώστε οι πρώτοι αποικιστές αναγκαστικά οδηγήθηκαν σε πειραματισμούς εκδίδοντας το δικό τους τοπικό χαρτονόμισμα. Μερικές προσπάθειες στέφθηκαν με επιτυχία. Επίσης σε μερικές αποικίες χρησιμοποίησαν, με επιτυχία, τον καπνό ως μέσω συναλλαγής.
Το 1720 κάθε αποικιακός Βασιλικός Κυβερνήτης διετάχθη, συνήθως ανεπιτυχώς, να περιστείλει την έκδοση αποικιακού νομίσματος. Το 1742 ο Βρετανικός Νόμος περί Επανασύνδεσης (British Resumption Act), που απαιτούσε να γίνεται η πληρωμή των φόρων και των άλλων χρεών σε χρυσό, προκάλεσε οικονομική ύφεση στις αποικίες, πολλές ιδιοκτησίες αρπάχθηκαν ή κατασχέθηκαν από τους πλουσίους για το ένα δέκατο της αξίας τους.

Ο Βενιαμίν Φραγκλίνος υπήρξε από τους μεγαλύτερους υποστηρικτές της έκδοσης αποικιακού νομίσματος. Το 1757 ο Φραγκλίνος στάλθηκε στο Λονδίνο για να υποστηρίξει την ύπαρξη του αποικιακού νομίσματος. Κατέληξε να παραμείνει δέκα οκτώ χρόνια, σχεδόν μέχρι την έναρξη της Αμερικανικής Επανάστασης.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου οι περισσότερες Αμερικανικές αποικίες αγνόησαν το Κοινοβούλιο και άρχισαν να εκδίδουν δικό τους νόμισμα που ονομάσθηκε "αποικιακό πορτοφόλι" (χαρτονόμισμα ανάγκης - Colonial scrip). 
Η προσπάθεια στέφθηκε με επιτυχία αλλά είχε και αξιοσημείωτες εξαιρέσεις. 
Το αποικιακό νόμισμα προσέφερε ένα αξιόπιστο μέσο συναλλαγής και βοήθησε στη δημιουργία ενός αισθήματος ενότητας ανάμεσα στις αποικίες.

Θυμηθείτε ότι τα περισσότερα αποικιακά νομίσματα ήταν απλώς χαρτί αλλά αποτελούσαν, ελεύθερο χρέους, νόμισμα που είχε εκδοθεί για το δημόσιο συμφέρον και δεν υποστηριζόταν από την ύπαρξη αποθεματικών χρυσού και αργύρου. Με άλλα λόγια ήταν "πραγματικό χαρτονόμισμα".
Οι αξιωματούχοι της Τράπεζας της Αγγλίας ρώτησαν τον Φραγκλίνο πως μπορούσε να ερμηνεύσει την πρόσφατη οικονομική άνθηση των αποικιών. Χωρίς δισταγμό τους απάντησε:
Είναι απλό, στις αποικίες εκδίδουμε το δικό μας νόμισμα που ονομάζεται "αποικιακό πορτοφόλι". Εκδίδουμε τη δέουσα αναλογία που απαιτείται από το εμπόριο και τη βιομηχανία ώστε να είναι δυνατή η άνετη ανταλλαγή των προϊόντων ανάμεσα στον παραγωγό και τον καταναλωτή... Μ αυτό τον τρόπο δημιουργούμε για μας, το δικό μας νόμισμα, ελέγχουμε την αγοραστική του δύναμη και δεν έχουμε να πληρώσουμε σε κανένα τόκους.
Αυτό ήταν κοινή λογική για τον Φραγκλίνο. Μπορείτε όμως να φαντασθείτε τον αντίκτυπο που προκάλεσε στην Τράπεζα της Αγγλίας; Η Αμερική είχε ανακαλύψει το μυστικό του χρήματος και αυτό το τζίνι έπρεπε να επιστρέψει στο μπουκάλι του το συντομότερο δυνατόν. Αποτέλεσμα ήταν να ψηφίσει το Κοινοβούλιο, επί τροχάδην, το Νόμο περί Νομίσματος (Currency Act) του 1764 που απαγόρευε στους αξιωματούχους των αποικιών να εκδίδουν το δικό τους νόμισμα και τους διέταζε να πληρώσουν όλους τους μελλοντικούς φόρους με χρυσά ή αργυρά νομίσματα. Υποχρέωνε δηλαδή τις αποικίες να ενταχθούν στο πρότυπο του χρυσού και του αργύρου. Έτσι εγκαινιάσθηκε η πρώτη σφοδρή πράξη του Πρώτου Τραπεζικού Πολέμου στην Αμερική που τελείωσε με ήττα των Αργυραμοιβών. Μια ήττα που προκλήθηκε από τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας και την επακόλουθη συμφωνία ειρήνης, τη Συνθήκη των Παρισίων του 1783.
Αυτοί που πιστεύουν ότι ένα πρότυπο χρυσού είναι η λύση για τα σύγχρονα νομισματικά προβλήματα της Αμερικής ας δουν τι συνέβη τότε, αμέσως μετά τη ψήφιση του Νόμου περί Νομίσματος του 1764. O Φραγκλίνος στην αυτοβιογραφία του σημειώνει:
Μέσα σε ένα χρόνο βρεθήκαμε στην ανάστροφη κατάσταση, που σήμαινε τον τερματισμό της οικονομικής άνθησης και την απαρχή μια βαθιάς και ευρείας οικονομικής ύφεσης, που οδήγησε στρατιές ανέργων στους δρόμους των αποικιών.
Ο Φραγκλίνος είναι σίγουρος ότι αυτή ήταν η κυρία αιτία της Αμερικανικής επανάστασης. Όπως γράφει στην αυτοβιογραφία του:
Οι Αποικίες ευχαρίστως θα είχαν αποδεχθεί ένα μικρό φόρο στο τσάι και σε άλλα προϊόντα αν η Αγγλία δεν τους είχε απαγορεύσει την έκδοση του χαρτονομίσματος τους που δημιούργησε ανεργία και δυσαρέσκεια.
Το 1774 το Κοινοβούλιο ψήφισε το Νόμο περί Χαρτοσήμου (Stamp Act) που απαιτούσε την τοποθέτηση ενός χαρτοσήμου πάνω σε κάθε αντικείμενο εμπορίου ως βεβαίωση για την πληρωμή του φόρου σε χρυσό, πράγμα που απειλούσε για άλλη μια φορά την ύπαρξη του αποικιακού χαρτονομίσματος. Σε λιγότερο από δύο εβδομάδες η Επιτροπή Ασφαλείας της Μασαχουσέτης πέρασε ένα ψήφισμα που διέταζε την έκδοση περισσοτέρων αποικιακών χαρτονομισμάτων και αποδεχόταν τα νομίσματα των άλλων αποικιών.



Στις 10 και στις 22 Ιουνίου 1775 το Κογκρέσο των Αποικιών με ψήφισμοί αποφάσισε την έκδοση $2,000.000 με αντίκρισμα την εμπορική και την πολιτική πίστη των "Ηνωμένων Αποικιών". Αυτό συνιστούσε μια πράξη περιφρόνησης προς την Αγγλία, μια άρνηση αποδοχής ενός νομισματικού συστήματος που ήταν άδικο γιά του πολίτες των αποικιών.
Γι αυτό το λόγο τα αντικείμενα της εμπορικής πίστης (bills of credit), δηλαδή τα χαρτονομίσματα, τα οποία οι ιστορικοί από αμάθεια και προκατάληψη τα έχουν υποτιμήσει ως αντικείμενα ριψοκίνδυνης οικονομικής πολιτικής ήταν πραγματικά αιτία και αφορμή για την Επανάσταση. Και ήταν πολύ περισσότερο από αυτό, ήταν η ίδια η Επανάσταση.
- Αλεξάντερ ΝτελΜαρ, ιστορικός
Την ώρα που ρίχνονταν οι πρώτοι πυροβολισμοί, στο Κόνκορντ και στο Λέξινγκτον της Μασαχουσέτης στις 19 Απριλίου 1775, οι αποικίες είχαν
αποστραγγισθεί από χρυσά και αργυρά νομίσματα, εξαιτίας της Βρετανικής φορολογίας, με αποτέλεσμα η ηπειρωτική κυβέρνηση να μην έχει άλλη επιλογή από το να εκδώσει το δικό της χαρτονόμισμα για να στηρίξει οικονομικά τον πόλεμο.
Στην αρχή της επανάστασης το Αμερικανικό αποικιακό απόθεμα χρήματος έφθανε τα $12.000.000. Με το τέλος του πολέμου ήταν κοντά στα $500.000.000. Εν μέρει αυτό οφειλόταν σε μαζική παραχάραξη του από τους Βρετανούς. Είχε όμως αποτέλεσμα ότι το χρήμα ουσιαστικά είχε γίνει άχρηστο. Τα παπούτσια πωλούνταν προς $5.000 το ζευγάρι. Όπως παραπονιόταν o Τζώρτζ Ουάσινγκτον:
Μια άμαξα γεμάτη χρήματα μόλις και μετά βίας θα εξαγόραζε μια άμαξα γεμάτη προμήθειες για το στρατό. Νωρίτερα το σύστημα του αποικιακού νομίσματος είχε επιτυχία γιατί εκδιδόταν μόνο το απαραίτητο για τη διευκόλυνση του εμπορίου και η παραχάραξη ήταν απειροελάχιστη. Σήμερα αυτοί που υποστηρίζουν ένα νόμισμα βασισμένο στο πρότυπο του χρυσού επικεντρώνονται σ αυτή την περίοδο, κατά τη διάρκεια της επανάστασης, γιά να αποδείξουν τα κακά του "πραγματικού χαρτονομίσματος". Αλλά θυμηθείτε ότι το ίδιο νόμισμα είχε δουλέψει πολύ καλά για είκοσι χρόνια, κατά τη διάρκεια της ειρήνης, ώστε η Τράπεζα της Αγγλίας ζήτησε από το Κοινοβούλιο να το κηρύξει παράνομο. Επίσης κατά τη διάρκεια του πολέμου οι Βρετανοί εσκεμμένα επιχείρησαν να το διαβρώσουν παραχαράσσοντας το στην Αγγλία και αποστέλλοντας το "με το κιλό" στις αποικίες.
Η ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΑΜΕΡΙΚΗΣ
Προς το τέλος της επανάστασης το ηπειρωτικό Κογκρέσο συνεδρίασε στην Αίθουσα της Ανεξαρτησίας στη Φιλαδέλφεια προσπαθώντας αγωνιωδώς να συγκεντρώσει χρήματα. Το 1781 επέτρεψε στον Ρόμπερτ Μόρρις , Υπεύθυνο των Οικονομικών, να ιδρύσει μια ιδιωτική κεντρική τράπεζα
με την προοπτική οτι έτσι θα τα κατάφερναν. Παρεμπιπτόντως ο Μόρρις ήταν ένας οικονομικά ευκατάστατος άνθρωπος που είχε γίνει πλούσιος κατά τη διάρκεια της Επανάστασης εμπορευόμενος πολεμικές προμήθειες,
Η νέα τράπεζα, η Τράπεζα της Βορείου Αμερικής όπως ονομάσθηκε, σχεδιάστηκε κατά το πρότυπο της Τράπεζας της Αγγλίας. Της επιτρεπόταν ή καλύτερα δεν της απαγορευόταν να λειτουργεί με ελάχιστα χρηματικά αποθεματικά, δηλαδή να δανείζει χρήματα που δεν είχε και να χρεώνει τόκο γι' αυτό. Αν εσείς ή εγώ το κάναμε αυτό θα μας καταδίκαζαν για απάτη, που είναι κακούργημα. 

Ελάχιστοι αντιλαμβάνονταν αυτή την πρακτική εκείνη την εποχή και φυσικά κρατήθηκε μυστική από το λαό και τους πολιτικούς, όσο ήταν δυνατό. Πολύ περισσότερο, δόθηκε στην τράπεζα το μονοπώλιο της έκδοσης χαρτονομισμάτων, που γίνονταν αποδεκτά και κατά την πληρωμή των φόρων.
Το καταστατικό της τράπεζας προσκαλούσε ιδιώτες επενδυτές να συμμετάσχουν στο αρχικό κεφάλαιο των $400.000. Αλλά όταν ο Μόρρις δεν μπόρεσε να συγκεντρώσει τα χρήματα, ξεδιάντροπα, χρησιμοποίησε την πολιτική του επιρροή για να κατατεθεί χρυσός στην τράπεζα, ο χρυσός που είχε δανείσει η Γαλλία στην Αμερική. Ύστερα δάνεισε αυτά τα χρήματα στον εαυτό του και τους φίλους του για να τα επανεπενδύσουν στις μετοχές της τράπεζας. Ο Δεύτερος Αμερικανικός Τραπεζικός Πόλεμος είχε ήδη αρχίσει.
Σύντομα ο κίνδυνος ήταν ξεκάθαρος. Η αξία του αμερικανικού νομίσματος συνέχισε να πέφτει κατακόρυφα. Τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1785, η σύμβαση με την τράπεζα δεν ανανεώθηκε, εξαφανίζοντας αποτελεσματικά την απειλή από τη δύναμη της τράπεζας. Έτσι ο Δεύτερος Αμερικανικός Τραπεζικός Πόλεμος τελείωσε πολύ γρήγορα με ήττα των Αργυραμοιβών.
Ο επικεφαλής της επιτυχούς προσπάθειας να κλείσει η τράπεζα ήταν ένας πατριώτης που ονομαζόταν Ουίλλιαμ Φίντλεϋ από την Πενσυλβάνια. Εξήγησε το πρόβλημα με τον ακόλουθο τρόπο:
Αυτό το ίδρυμα μη έχοντας άλλη προτεραιότητα από την φιλαργυρία δεν θα διαφοροποιηθεί ποτέ από το
αντικείμενο του...να μονοπωλήσει όλο τον πλούτο, τη δύναμη και τη επιρροή του κράτους.
Η πλουτοκρατία από τη στιγμή που θα εγκαθιδρυθεί θα διαφθείρει το νομοθετικό σώμα ώστε οι νόμοι να γίνονται προς χάριν της και το Υπουργείο Δικαιοσύνης θα ευνοεί τους πλούσιους.
Όμως οι άνθρωποι που κινούσαν τα νήματα στην Τράπεζα της Βορείου Αμερικής - ο Αλεξάντερ Χάμιλτον , ο Ρόμπερτ Μόρρις και ο πρόεδρος της τράπεζας Τόμας Γουίλλινγκ - δεν το έβαλαν κάτω. Μόνο έξι χρόνια αργότερα, ο Χάμιλτον, Υπουργός Οικονομικών τότε, και ο μέντορας του Μόρρις δημιούργησαν μια καινούρια ιδιωτική κεντρική τράπεζα, την Πρώτη Τράπεζα των Ηνωμένων Πολιτειών , μέσω του νέου Κογκρέσου. Ο Τόμας Γουίλλινγκ υπηρέτησε ξανά σαν πρόεδρος της τράπεζας. Οι παίκτες ήταν οι ίδιοι, μόνο το όνομα της; τράπεζας είχε αλλάξει. 
ΤΟ ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ
Το 1787 οι αρχηγοί των αποικιών συγκεντρώθηκαν στη Φιλαδέλφεια για να αντικαταστήσουν και τροποποιήσουν τα προβληματικά άρθρα της Χάρτας της "Ενωσης. Όπως προείπαμε ο Τόμας Τζέφερσον και ο Τζέιμς Μάντισον , αμετάπειστοι και οι δύο, εναντιώνονταν στη δημιουργία μιας ιδιωτικής κεντρικής τράπεζας επειδή είχαν αντιληφθεί τα προβλήματα που δημιούργησε η Τράπεζα της Αγγλίας. Δεν ήθελαν τίποτα από αυτά και όπως το έθεσε αργότερα ο Τζέφερσον:
Αν ο Αμερικανικός λαός επιτρέψει ποτέ στις ιδιωτικές τράπεζες να ελέγχουν την έκδοση του νομίσματος του, πρώτα με τον πληθωρισμό και ύστερα με τον αποπληθωρισμό, οι τράπεζες και οι επιχειρήσεις που θα αναπτυχθούν γύρω από αυτές θα αποστερήσουν τον λαό από την περιουσία του μέχρι που τα παιδιά του θα ξυπνήσουν άστεγα σε μια ήπειρο που κατέκτησαν οι πατεράδες τους. .


Κατά τη διάρκεια της δημόσιας συζήτησης πάνω στο μελλοντικό
νομισματικό σύστημα, άλλος ένας από τους ιδρυτές των Ηνωμένων Πολιτειών, ο Γκάβενορ Μόρρις , ήταν επικεφαλής της επιτροπής που συνέταξε το τελικό σχέδιο του Συντάγματος και γνώριζε πολύ καλά τα κίνητρα των τραπεζιτών.
Μαζί με το παλιό αφεντικό του, τον Ρόμπερτ Μόρρις και των Αλεξάντερ Χάμιλτον, είχαν παρουσιάσει το αρχικό σχέδιο για την τράπεζα της Βορείου Αμερικής οτο ηπειρωτικό Κογκρέσο κατά τη διάρκεια του τελευταίου έτους της Επανάστασης.
Σε ένα γράμμα που έγραψε στον Τζέιμς Μάντισον, στις 2 Ιουλίου 1787, αποκάλυπτε τι πραγματικά συνέβαινε.
Οι πλούσιοι Θα παλέψουν για την επικράτηση της κυριαρχίας τους και τον εξανδραποδισμό των υπολοίπων. Έτσι κάνουν πάντα και έτσι Θέλουν να γίνεται... Το αποτέλεσμα εδώ Θα είναι το ίδιο με αλλού αν δεν τους κρατήσουμε με τη δύναμη της κυβέρνησης στο αρμόζων γι αυτούς πεδίο δράσης.
Παρά την αποσκίρτηση του Γκάβενορ Μόρρις, από την παράταξη της τράπεζας, ο Χάμιλτον, ο Ρόμπερτ Μόρρις και ο Γουίλλινγκ μαζί με τους Ευρωπαίους υποστηρικτές τους δεν επρόκειτο να υποχωρήσουν. Κατάφεραν να πείσουν το μεγαλύτερο μέρος των αντιπροσώπων στο Συντακτικό Συνέδριο να μην εγκρίνει στο Κογκρέσο τη δυνατότητα να εκδίδει χαρτονόμισμα. Οι περισσότεροι αντιπρόσωποι ακόμα παράπαιαν από τον τεράστιο πληθωρισμό που προκάλεσαν τα χαρτονομίσματα κατά τη διάρκεια της Επανάστασης. Είχαν ξεχάσει πόσο καλά είχε δουλέψει το αποικιακό χαρτονόμισμα πριν τον πόλεμο.
Αλλά η Τράπεζα της Αγγλίας δεν το είχε ξεχάσει. Οι Αργυραμοιβοί δεν δεχόντουσαν την πιθανότητα η Αμερική να εκδώσει το δικό της χαρτονόμισμα ξανά. Πολλοί πιστεύουν ότι η Δέκατη Τροποποίηση του Συντάγματος που επιφυλασσόταν εξουσίες στις πολιτείες που δεν αντιπροσωπεύονταν στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση, έκανε την έκδοση χαρτονομίσματος από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση αντισυνταγματική, καθώς η εξουσία της έκδοσης χαρτονομίσματος δεν αναφερόταν ρητώς ως δυνατότητα της ομοσπονδιακής κυβέρνησης από το Σύνταγμα. Το Σύνταγμα παραμένει σιωπηλό σ' αυτό το σημείο. Μολαταύτα το Σύνταγμα ρητά απαγορεύει στις Πολιτείες να εκδίδουν χαρτονόμισμα .
Οι περισσότεροι από τους συνέδρους προσχεδίασαν της σιωπή του Συντάγματος στο σημείο αυτό για να μη δοθεί στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση "η απόλυτη εξουσία" της έκδοσης χαρτονομίσματος. Πραγματικά στην εφημερίδα της Συνέλευσης, στο φύλλο της 16ης Αυγούστου, διαβάζουμε τα ακόλουθα:
Θεωρήθηκε δευτερεύον η απάλειψη των λέξεων "απαγόρευση έκδοσης χαρτονομισμάτων" και η πρόταση πέρασε καταφατικά.
Ο Χάμιλτον και οι τραπεζίτες φίλοι του είδαν αυτή τη
σιωπή σαν μια ευκαιρία για να κρατήσουν την κυβέρνηση μακριά από την έκδοση χαρτονομίσματος, την οποία ήλπιζαν ότι θα μονοπωλούσαν οι ίδιοι. Έτσι οι τραπεζίτες και οι αντιπρόσωποι που ήταν εναντίον τους, για διαφορετικά ο καθένας απ' την πλευρά του κίνητρα, υποστήριξαν να μείνει το δικαίωμα της ομοσπονδιακής κυβέρνησης για την έκδοση χαρτονομίσματος έξω από τις ρυθμίσεις του Συντάγματος, με μια πλειοψηφία τέσσερα προς ένα. Αυτή η αμφισβήτηση άνοιξε το δρόμο για τους Αργυραμοιβούς, όπως ακριβώς το είχαν σχεδιάσει.

Φυσικά το χαρτονόμισμα δεν αποτελούσε το ίδιο το κύριο πρόβλημα. Η δανειοδότηση με ελάχιστα αποθεματικά ήταν μεγαλύτερο πρόβλημα γιατί πολλαπλασίαζε αρκετές φορές κάθε ποσοστό πληθωρισμού που προκαλούνταν από υπερβολική έκδοση χαρτονομίσματος.
Έτσι οι αντιπρόσωποι έμειναν με τη σκέψη ότι η απαγόρευση του χαρτονομίσματος ήταν μια καλή ιδέα. Απαγορεύοντας κάθε είδους χαρτονόμισμα πιθανώς θα περιόριζαν και την τραπεζιτική των ελάχιστων αποθεματικών, που εφαρμοζόταν, καθώς η χρησιμοποίηση επιταγών ήταν αμελητέα και αν είχε τεθεί προς συζήτηση θα είχε απαγορευθεί κι αυτή; Τα τραπεζικά δάνεια που δημιουργούνται με λογιστικές καταχωρήσεις στα βιβλία δεν αναφέρθηκαν και έτσι δεν απαγορεύθηκαν.
Θεωρήθηκε έτσι ότι είχε απαγορευθεί η έκδοση χαρτονομίσματος από την ομοσπονδιακή και τις πολιτειακές κυβερνήσεις ενώ δεν εννοείτο το ίδιο για τις τράπεζες. Υφίσταται η διαφωνία ότι αυτή η εξουσία του ποιος έχει το δικαίωμα της έκδοσης με το να μη απαγορευθεί ρητά στην κυβέρνηση είχε κρατηθεί σαν μελλοντικό δικαίωμα των πολιτών και του λαού (περιλαμβανομένων των νομικών προσώπων όπως οι τράπεζες).
Αντίθετη άποψη έλεγε ότι οι τραπεζικές εταιρίες ήταν όργανα και παράγοντες των πολιτειών, αφού αυτές αναγνώριζαν τη νομιμότητα τους, και έτσι δεν ενέπιπταν στην απαγόρευση της έκδοσης τραπεζογραμματίων, όπως συνέβαινε για τις ίδιες τις πολιτείες. Αυτή η διαφωνία αγνοήθηκε από τους τραπεζίτες που προχώρησαν στην έκδοση τραπεζογραμματίων έναντι ελάχιστων αποθεματικών και έχασε κάθε υπόσταση όταν το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ αποφάνθηκε ότι η ομοσπονδιακή κυβέρνηση θα μπορούσε να ιδρύσει μια τράπεζα η οποία θα μπορεί να εκδίδει χρήματα. Τελικά μόνο στις Πολιτείες απαγορεύθηκε η έκδοση χαρτονομίσματος και δεν επιβλήθηκε αυτή η απαγόρευση όχι μόνο στις τράπεζες αλλά ούτε καν στους δήμους και τις κοινότητες (όπως συνέβη κατά τη διάρκεια της οικονομικής ύφεσης του 1929 σε τετρακόσιες πόλεις σε ολόκληρες τις ΗΠΑ).
Ένα άλλο λάθος που δεν γίνεται συχνά αντιληπτό έχει σχέση με τη εξουσία που δόθηκε στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση "να κόβει νόμισμα" και "να καθορίζει την αξία του από εκεί και ύστερα". Ο καθορισμός της αξίας του νομίσματος (δηλαδή η αγοραστική του δύναμη ή η αξία του σε σχέση με άλλα πράγματα) δεν σχετίζεται με την ποιότητα ή το περιεχόμενο του (π.χ. τόσα γραμμάρια χρυσός και τόσα χαλκός κλπ) αλλά με την ποσότητα, το απόθεμα του χρήματος. Είναι η ποσότητα αυτή που προσδιορίζει την αξία και ποτέ το Κογκρέσο δεν έχει νομοθετήσει για τον καθορισμό συγκεκριμένης ποσότητας χρήματος στις ΗΠΑ.
Ο νομοθετικός καθορισμός μιας συγκεκριμένης ποσότητας χρήματος (συμπεριλαμβανομένων νομισμάτων, επιταγών και τραπεζικών αποθεματικών) σημαίνει στην πράξη τον προσδιορισμό της αξίας κάθε δολαρίου (αγοραστική δύναμη). Νομοθετική πράξη που ορίζει το ποσοστό της αύξησης του χρηματικού αποθέματος συνεπάγεται τον καθορισμό της μελλοντικής αξίας του. Το Κογκρέσο δεν έχει αποφασίσει για τίποτα από τα δύο αν και έχει ξεκάθαρα το συνταγματικό δικαίωμα να το κάνει. Έχει εγκαταλείψει αυτή την εξουσία στην Ομοσπονδιακή Τράπεζα και τις 10.000 και πλέον τράπεζες που δημιουργούν το χρηματικό μας αποθεματικό.

Τα «βρίσκουν» ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ όταν το ζητούν οι εφοπλιστές

«Υπερκομματικό κεφάλαιο» χαρακτήρισε τη ναυτιλία ο πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών (ΕΕΕ), Θεόδωρος Βενιάμης, από το βήμα του τρίτου συνεδρίου της «Ναυτεμπορικής», και ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Δημοκρατία έσπευσαν να το επιβεβαιώσουν.

Κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση έδωσαν διαπιστευτήρια και πάλι, στο συνέδριο της Ναυτεμπορικής αυτήν τη φορά, για το ποιος θα φανεί καλύτερος υπηρέτης των συμφερόντων των εφοπλιστών, της μοναδικής κατηγορίας που εξαιρείται από τα σκληρά μέτρα λιτότητας των μνημονίων και συνεχίζει να απολαμβάνει τα σκανδαλωδώς ευνοϊκά φορολογικά της προνόμια.

Ο κ. Βενιάμης, κατά την ομιλία του, ζήτησε τη διαφύλαξη της ανταγωνιστικότητα της ναυτιλίας με σταθερότητα στο θεσμικό ναυτιλιακό πλαίσιο, να ξεπεραστούν «συνδικαλιστικά κωλύματα» και «να αφήσουν τη ναυτιλιακή αγορά εργασίας να προσφέρει νέες θέσεις εργασίας με διεθνώς σύννομους όρους». Παράλληλα, υποστήριξε ότι «η ευρωπαϊκή ναυτιλία δεν κινδυνεύει από πρακτικές αθέμιτου ανταγωνισμού μεταξύ των εταίρων της». Με λίγα λόγια, οι εφοπλιστές απαιτούν να παραμείνει η σχεδόν μηδενική φορολογία στα αμύθητα κέρδη τους με τη διατήρηση των δεκάδων φοροαπαλλαγών τους.

Επίσης, οι Έλληνες ναυτικοί να μην έχουν αξιοπρεπείς συλλογικές συμβάσεις εργασίας (ΣΣΕ) αλλά να αμείβονται με όρους εργασιακών σχέσεων αντίστοιχων του Πακιστάν, της Ουκρανίας, των Φιλιππίνων, των τρίτων χωρών δηλαδή όπου εφαρμόζεται ο μίνιμουμ μισθός της ITF, σε αντίθεση με τις «παραδοσιακές σημαίες» στις οποίες υπάρχουν εθνικές ΣΣΕ.

Τρίτον, απαιτούν η Ελλάδα να συρθεί στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια με κατηγορίες από την Κομισιόν για προστατευτισμό και αθέμιτο ανταγωνισμό στη ναυτιλία και να τιμωρηθεί η χώρα ακόμα και με πρόστιμα, προκειμένου να μην χάσουν ούτε ίχνος από τα φορολογικά προνόμιά τους.

Ενδιαφέρον έχει το πώς τοποθετήθηκαν οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης και της αξιωματικής αντιπολίτευσης στις απαιτήσεις της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών. Ο αρμόδιος υπουργός Ναυτιλίας, Παναγιώτης Κουρουμπλής, μετέφερε το χαιρετισμό του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα προς τους εφοπλιστές – συνέδρους και περιέγραψε τους στρατηγικούς στόχους του υπουργείου για το επόμενο διάστημα.

Η κυβέρνηση δεσμεύεται ότι «στα προβλήματα που έχουν προκύψει από την επιτροπή της ΕΕ», για τα θέματα του ανταγωνισμού, θα υπάρξει απάντηση σε «υψηλότερο πολιτικό επίπεδο». Δηλαδή, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, όχι μόνο δεν θα αποκαταστήσει τις αδικίες στην κατανομή των φορολογικών βαρών προς όφελος του ελληνικού λαού, αλλά θα ανοίξει ένα επιπλέον «μέτωπο» με τους εταίρους για χάρη των εφοπλιστών.

Επίσης, στις προτεραιότητες του υπουργείου Ναυτιλίας είναι η αντιμετώπιση «γραφειοκρατικών προβλημάτων», προκειμένου να γίνει η ελληνική σημαία «πιο ελκτική». Ερώτημα αποτελεί τι περισσότερο έχει σκοπό να δώσει η κυβέρνηση στους εφοπλιστές, τη στιγμή που «έχουν εξασφαλίσει χαμηλές ασφαλιστικές εισφορές ως δαπάνη για την κοινωνική ασφάλιση, έχουν εγκαθιδρύσει σε γενικευμένη έκταση την ανασφάλιστη και χαμηλόμισθη εργασία, ένα σκανδαλώδες αντικοινωνικό θεσμικό πλαίσιο, απολαμβάνουν φορολογικής ασυλίας, εκμεταλλεύονται και αξιοποιούν στο έπακρο τη θέση της χώρας μας στους διεθνείς οργανισμούς (ΙΜΟ κλπ.) προκειμένου να περνούν τις θέσεις τους (...) Ήδη έχουν κερδίσει τα πάντα, έχουν εγκαθιδρύσει το πιο σκανδαλώδες θεσμικό πλαίσιο στο χώρο των εθνικών σημαιών, ανταγωνίζονται όχι με παραδοσιακές χώρες και ναυτιλίες αλλά με αυτές των σημαιών ευκαιρίας!» όπως έχει επισημάνει η ΠΕΝΕΝ.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Σφοδρή επίθεση ΠΕΝΕΝ κατά των εφοπλιστών

Αποκαλυπτική, όμως, των προθέσεών της ήταν και η τοποθέτηση της Νέας Δημοκρατίας, δια στόματος του τομεάρχη Ναυτιλίας, Γιάννη Πλακιωτάκη.

«Πρώτα απ’ όλα να διαφυλάξουμε το υπάρχον νομοθετικό και φορολογικό πλαίσιο που αφορά την ελληνική εμπορική ναυτιλία, ώστε να εξασφαλιστεί η ανταγωνιστικότητά της» τόνισε ο κ. Πλακιωτάκης. Υπάρχει, δηλαδή, απόλυτη ταύτιση με την κυβέρνηση. Επιπλέον, αναφερόμενος στο κρίσιμο για τους Έλληνες ναυτικούς θέμα του ΝΑΤ, έκανε λόγο την ανάγκη ανάληψης «σημαντικών πρωτοβουλιών» στην κατεύθυνση της εξυγίανσης. Για τις οφειλές εκατομμυρίων των εφοπλιστών στα ναυτεργατικά ασφαλιστικά ταμεία, ούτε κουβέντα!

Τέλος, ο κ. Πλακιωτάκης ζήτησε από όλους τους πολιτειακούς παράγοντες, «να αφήσουμε κατά μέρος όλες τις πολιτικές αντιπαραθέσεις και σκοπιμότητες και να χαράξουμε μια εθνική στρατηγική για την ανάπτυξη της ναυτιλίας μας». Όπως φαίνεται, όμως, δεν χρειάζεται και πολλή προσπάθεια γι’ αυτό. Η στάση του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Δημοκρατίας απέναντι στους εφοπλιστές, δηλαδή της απόλυτης σύμπνοιας, αποδεικνύει ξεκάθαρα ότι η ουσία της πολιτικής τους είναι ίδια και απαράλλακτη. Τα υπόλοιπα είναι για το θεαθήναι.
NEWSBOMB

Παγκοσμιοποίηση ή νεο-εθνικισμός;

Είναι ο προστατευτισμός και ο νεο-εθνικισμός εναλλακτικές λύσεις στο ελεύθερο διεθνές εμπόριο (ως συστατικό στοιχείο της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας), όπως υποστηρίζεται τόσο από ακροδεξιά όσο και από ακροαριστερή σκοπιά;

Η εποχή μας χαρακτηρίζεται από τη διεθνοποίηση του τρόπου ζωής των ανθρώπων των δυτικών κοινωνιών, ανεξάρτητα από έθνος, φυλή, γλώσσα και θρησκεία μέσω της αποεθνικοποίησης των κοινωνικών προτύπων, η οποία διευκολύνθηκε από τη συνεχώς επιταχυνόμενη τεχνολογική πρόοδο. 

Αυτή επέτρεψε την αστραπιαία μετάδοση πληροφοριών και συνέβαλε στο σταδιακό ξεπέρασμα των εθνικών προκαταλήψεων, όχι μόνο λόγω του πολιτιστικού ιμπεριαλισμού (κινηματογράφος, μόδα, μουσική, τηλεόραση), αλλά και λόγω του τουρισμού, του Διαδικτύου, των ενδοεταιρικών συναλλαγών, των διεθνών κινήσεων κεφαλαίων και του διεθνούς εμπορίου. 

Η παγκοσμιοποίηση ως διαδικασία ενοποίησης αγορών και παραγωγικών συντελεστών οδηγεί μέσω της αλληλεξάρτησης και αλληλοσύνδεσης των εθνικών οικονομιών στη διαμόρφωση μιας νέας παγκόσμιας τάξης.

Στη σύγχρονη εποχή, έχουμε απομακρυνθεί από ένα οικονομικό σύστημα στο οποίο οι αγορές εθνικών κρατών είναι απομονωμένες από τις άλλες με εμπόδια δασμών, απόστασης, χρόνου και κουλτούρας, κατευθυνόμενοι προς ένα σύστημα όπου οι εθνικές αγορές συγχωνεύονται σε μια τεράστια παγκόσμια αγορά.

Κάθε χώρα έχει συμφέρον να εξάγει προϊόντα που παράγονται με χαμηλότερο συγκριτικά κόστος στο εσωτερικό και να εισάγει προϊόντα που παράγονται με χαμηλότερο κόστος στο εξωτερικό. 

Οι διαφορές κόστους οφείλονται στα διαφορετικά σχετικά πλεονεκτήματα κάθε χώρας λόγω κλίματος, εδάφους, φυσικών πόρων, τεχνολογίας, τεχνογνωσίας, ποσότητας και ποιότητας των χρησιμοποιούμενων συντελεστών παραγωγής και μεγέθους εσωτερικής αγοράς (οικονομίες κλίμακας).

Το ελεύθερο εμπόριο συντελεί στην οικονομική ανάπτυξη και ευημερία λόγω ορθολογικότερου καταμερισμού της εργασίας, επίτευξης οικονομιών κλίμακας και επακολούθως μείωσης των τιμών, μεγαλύτερου ανταγωνισμού σε ποιότητα και εξυπηρέτηση, συμβάλλοντας τελικά στην ειρηνική διευθέτηση των διαφορών μεταξύ των χωρών μέσω της καθιέρωσης μιας σειράς διεθνώς συμφωνημένων κανόνων, που αποσκοπούν στη δημιουργία ενός συστήματος ελευθέρων συναλλαγών χωρίς προστατευτικούς φραγμούς.

Η απελευθέρωση του διεθνούς εμπορίου επιταχύνθηκε από τη Γενική Συμφωνία Δασμών και Εμπορίου (1947), που μετεξελίχθηκε στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου – ΠΟΕ (1995). 

Σύμφωνα με αυτόν, οι χώρες υποχρεώθηκαν να ανοίξουν τις αγορές τους, καταργώντας τις διακρίσεις μεταξύ εγχωρίων και ξένων προϊόντων, δεσμεύτηκαν από τους κανόνες του πολυμερούς συστήματος εμπορίου και υποχρεώθηκαν να σέβονται τις αποφάσεις της διαιτησίας. 

Μετά 15 έτη διαπραγματεύσεων η Κίνα έγινε, το 2001, μέλος του ΠΟΕ. Η απόφαση εξυπηρέτησε τις ανάγκες των πολυεθνικών επιχειρήσεων που στόχευσαν στην παραγωγή προϊόντων με υποπολλαπλάσιο κόστος για τις ανάγκες όχι μόνο της τεράστιας κινεζικής, αλλά και της διεθνούς αγοράς. 

Βέβαια η αγνόηση των ανθρωπίνων και εργατικών δικαιωμάτων στην Κίνα, στην οποία η δημοκρατία και οι εργατικές διεκδικήσεις περιορίζονται στο πλαίσιο ενός μοναδικού κόμματος, δημιούργησε προβλήματα ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων στις δυτικές χώρες με συνεπαγόμενα προβλήματα την επιδείνωση των εμπορικών τους ισοζυγίων, αλλά και τη σταδιακή περιστολή πολλών εργασιακών παροχών που τους εξασφάλιζαν την κοινωνική ειρήνη. 

Η συσσώρευση δολαρίων στην Κίνα δημιούργησε στη συνέχεια, μέσω του δανεισμού τους, προβλήματα υπερχρέωσης των ΗΠΑ.

Ο απομονωτισμός των οικονομιών δεν μπορεί να αποτελέσει εναλλακτική λύση στην παγκοσμιοποίηση, δεδομένου ότι κατ’ αυτόν τον τρόπο η παγκόσμια οικονομία θα στερηθεί τα θετικά αποτελέσματα του διεθνούς εμπορίου (αριστοποίηση της κατανομής των παραγωγικών μέσων και αποφυγή διασπάθισής τους για την παραγωγή προϊόντων που τους λείπει το συγκριτικό πλεονέκτημα), ενώ παράλληλα οι όποιες ωφέλειες των εγχώριων παραγωγών δεν μπορούν να αντισταθμίσουν τις απώλειες των καταναλωτών (λόγω υψηλότερων τιμών).

Ανεξάρτητα από τις σοβαρές επιφυλάξεις σχετικά με τις δυνατότητες εξαγωγής της δημοκρατίας και τις αποκρυπτόμενες στρατηγικές ελέγχου των ενεργειακών πηγών κυρίως από τις ΗΠΑ, δεν μπορεί να αμφισβητηθεί η ουτοπία αντιστροφής της περαιτέρω εξέλιξης της παγκοσμιοποίησης.

Οι αδυναμίες του διεθνούς εμπορίου και της παγκοσμιοποίησης, όμως, δεν θα πρέπει να μας οδηγήσουν σε συμπεράσματα περιορισμού τους και στην οπισθοδρόμηση ενός νεο-εθνικιστικού προστατευτισμού, ως παραλλαγή του δόγματος Μονρόε, αλλά να μας υποδείξουν την επείγουσα αναγκαιότητα αποτελεσματικότερου ελέγχου τους μέσω ενός νέου, διεθνώς αποδεκτού ρυθμιστικού πλαισίου, ιδίως σε θέματα που αφορούν τις εμπορικές σχέσεις με τον αναπτυσσόμενο κόσμο, τους όρους εργασίας και τα μέτρα προστασίας των εργαζομένων, τα μέτρα προστασίας του περιβάλλοντος και τα κερδοσκοπικά παιχνίδια στις χρηματοπιστωτικές αγορές. 

Οπως τόνισε ο πρόεδρος Ομπάμα στην ιστορική ομιλία του στην Αθήνα, «...οι σημαντικότερες ελπίδες για την ανθρώπινη πρόοδο παραμένουν οι ανοικτές αγορές σε συνδυασμό με τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα».

ΕΤΙΚΕΤΕΣΟι γερμανικές εξαγωγικές επιχειρήσεις προστίθενται στον μακρύ κατάλογο των κλάδων της βιομηχανίας και των χωρών που ανησυχούν για τις ενδεχόμενες επιπτώσεις της πολιτικής που θα εφαρμόσει ο Ντόναλντ Τραμπ, και ειδικότερα για τις εξαγγελίες του περί στροφής των ΗΠΑ σε μέτρα προστατευτισμού και περιορισμού του ελεύθερου εμπορίου.

Εντείνεται η αγωνία για την πολιτική Τραμπ

Οι γερμανικές εξαγωγικές επιχειρήσεις προστίθενται στον μακρύ κατάλογο των κλάδων της βιομηχανίας και των χωρών που ανησυχούν για τις ενδεχόμενες επιπτώσεις της πολιτικής που θα εφαρμόσει ο Ντόναλντ Τραμπ, και ειδικότερα για τις εξαγγελίες του περί στροφής των ΗΠΑ σε μέτρα προστατευτισμού και περιορισμού του ελεύθερου εμπορίου.

Ενώ ο νεοεκλεγείς πρόεδρος των ΗΠΑ ετοιμάζεται να αναλάβει επισήμως καθήκοντα την επόμενη εβδομάδα, η Ενωση Γερμανικών Βιομηχανιών (BDI) εκφράζει την ανησυχία της για τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει στις δραστηριότητες των μελών της και κατ’ επέκταση στη γερμανική οικονομία μια στροφή των ΗΠΑ στον προστατευτισμό και στον περιορισμό του ελεύθερου εμπορίου. 

Καλεί, έτσι, την κυβέρνηση να θέσει τα θεμέλια ενός νέου οικονομικού κύκλου που δεν θα εξαρτάται τόσο από τις εξαγωγές.

Για τον σκοπό αυτόν οι γερμανικές βιομηχανίες ζητούν να προωθήσει η κυβέρνηση μεταρρυθμίσεις, αλλά και να αυξήσει τις επενδύσεις στην ψηφιακή τεχνολογία, την έρευνα και την ανάπτυξη, τις υποδομές και την παιδεία.

«Δεδομένης της πολιτικής αβεβαιότητας που επικρατεί παγκοσμίως και η οποία απειλεί την εθνική μας οικονομία, η μελλοντική ανάπτυξη του κλάδου μας κάθε άλλο παρά προφανής είναι», σχολίασε σχετικά ο πρόεδρος της BDI Ντίντερ Κεμπφ. Ο ίδιος τόνισε ότι το κλειδί για την προστασία της γερμανικής οικονομίας είναι «οι κρατικές επενδύσεις στους δρόμους, στην ενέργεια, στα ψηφιακά δίκτυα και στην παιδεία». Αναφερόμενος, άλλωστε, ανοικτά στην προοπτική να σημειωθεί επί Τραμπ στροφή των ΗΠΑ στον προστατευτισμό και στον περιορισμό του ελεύθερου εμπορίου, ο κ. Κεμπφ προειδοποίησε πως κάτι τέτοιο «θα πλήξει την παγκόσμια οικονομία στο σύνολό της και προπαντός την οικονομία της Γερμανίας, που βασίζεται στις εξαγωγές». Προσέθεσε, άλλωστε, ότι οι γερμανικές επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στην Κίνα ανησυχούν παράλληλα και για ενδεχόμενες ζημίες από παρεμβάσεις του αμερικανικού κράτους στη δεύτερη οικονομία του κόσμου.

Σημειωτέον ότι η BDI προβλέπει πως οι γερμανικές εξαγωγές θα σημειώσουν αύξηση 2% έως 3% φέτος, ενώ τουλάχιστον μισό εκατ. άτομα θα προστεθούν στο εργατικό δυναμικό της χώρας. Η κίνηση της Ενωσης Γερμανικών Βιομηχανιών καταγράφεται σε μια στιγμή που εντείνεται η ανησυχία εντός και εκτός ΗΠΑ για τις πολιτικές επιλογές του Ντόναλντ Τραμπ.

Δεδομένων των εξαγγελιών του νεοεκλεγέντος προέδρου των ΗΠΑ ότι θα ακυρώσει το άνοιγμα της κυβέρνησης Ομπάμα στην Αβάνα, ανησυχία επικρατεί και στον ιδιωτικό τομέα της Κούβας, που έχει επωφεληθεί τα μέγιστα από την προσέγγιση με την Ουάσιγκτον. 

Πρόκειται για τον τομέα στον οποίο απασχολείται το ένα τρίτο των Κουβανών εργαζομένων. Εξάλλου, η σημαντικότερη πηγή εσόδων του είναι τα τουλάχιστον 3,5 εκατ. τουρίστες που επισκέπτονται κάθε χρόνο τη νήσο της Καραϊβικής – μάλιστα, αυξήθηκαν κατά πολύ από το 2014 και το άνοιγμα της κυβέρνησης Ομπάμα στην Κούβα.

Την ίδια στιγμή, η Κίνα δεν κρύβει την ανησυχία της για τις απειλές του Ντόναλντ Τραμπ ότι θα επιβάλει δασμούς 45% στα προϊόντα της και επιχειρεί, μέσω των κρατικών ΜΜΕ, να προειδοποιήσει πως διαθέτει αρκετά όπλα για να αντεπιτεθεί αν χρειαστεί. 

Πηγές προσκείμενες στις κινεζικές αρχές ανέφεραν στο Bloomberg ότι, αν ο Τραμπ κάνει πραγματικότητα τις απειλές του και αρχίσει έναν εμπορικό πόλεμο με την Κίνα, το Πεκίνο μπορεί να επιβάλει ανάλογους φόρους σε σημαντικές αμερικανικές επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στην Κίνα, να τις θέσει στο στόχαστρο των αρχών ανταγωνισμού, να τις κατηγορήσει για πολιτικές αθέμιτου ανταγωνισμού αλλά και να περιορίσει δραστικά τις αγορές αμερικανικών προϊόντων για το κράτος.

Και όλα αυτά ενώ στο εσωτερικό των ΗΠΑ βρίσκεται σε εξέλιξη η αναμέτρηση του Ντόναλντ Τραμπ με την Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ, με αιχμή την προσπάθεια των Ρεπουμπλικανών να ελέγξουν την πολιτική της, επιβάλλοντας λογιστικό έλεγχο στις αποφάσεις της. 

Σε εξέλιξη είναι και η σύγκρουσή του με τις μεγάλες αμερικανικές αυτοκινητοβιομηχανίες, που αναγκάζονται να ανακαλέσουν επενδυτικά σχέδιά τους στο Μεξικό, υπό την απειλή του Τραμπ για τιμωρητικούς δασμούς στα προϊόντα τους.

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Έντυπη

Mπορεί η Ελλάδα να επιστρέψει στην δραχμή;

 Η Γαλλία έχει εθνική παραγωγή δηλαδή έχει μηχανισμό που θα μπορούσε να στηρίξει το εθνικό νόμισμα, οπότε επιστροφή στο φράγκο θα μπορούσε να λειτουργήσει στην Γαλλία... 


Η Ελλάδα είναι ένας μακροχρόνιος ασθενής που δεν μπορεί να δεχθεί νομισματικά σοκ όπως επιστροφή στην νέα δραχμή καθώς απουσιάζει το πιο ουσιώδες η Εθνική Παραγωγή. 


Κατά καιρούς, πολιτικοί, οικονομολόγοι, επιχειρηματίες, δημοσιογράφοι, επιχειρηματολογούν αναφέροντας ορισμένα πλεονεκτήματα που θα είχε η Ελλάδα αν διέθετε εθνικό νόμισμα δηλαδή δραχμή και όχι υπερεθνικό νόμισμα δηλαδή ευρώ, αποφεύγοντας ωστόσο σκόπιμα ή από άγνοια να παρουσιάσουν τα τεράστια μειονεκτήματα μιας τέτοιας ιστορικά επιζήμιας απόφασης.


Πρωτίστως να αναφέρουμε ότι η Ελλάδα περίπου πριν 16 χρόνια εγκατέλειψε την δραχμή για να ενταχθεί στο ευρώ στο ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα δυστυχώς με μια λάθος συναλλαγματική ισοτιμία. 


Προφανώς η Ελλάδα δεν ήταν έτοιμη να ενταχθεί στο ευρώ, επικράτησε ελλείψει ελέγχων μια ακραία ανατίμηση των παραγόμενων προϊόντων και υπηρεσιών δυσανάλογη της πραγματικής δυναμικής της οικονομίας και ταυτόχρονα υπήρξε ακραία ανατιμητική κερδοσκοπία.


Η είσοδος της Ελλάδος στο ευρώ αποκάλυψε το τραγικό πρόσωπο των νεοελλήνων, πολλοί εξ αυτών κοινών απατεώνων, κερδοσκόπων της μιζέριας και της εύκολης καλοπέρασης. 


Αυτά συνέβησαν και δεν έχει νόημα να επεκταθούμε πολύ.


Θα θυμίσουμε όμως σε όσους έχουν επιλεκτική μνήμη τι σημαίνει επιστροφή στην νέα δραχμή ή στην παλαιά δραχμή.


Η επιστροφή στην δραχμή αποτελεί μια διαχρονική ανοησία όσων υποστηρίζουν ότι αν φύγουμε από το ευρώ και επιστρέψουμε στην δραχμή θα είμαστε καλύτερα. 


Η επιστροφή στην δραχμή τι σημαίνει;
Ας δώσουμε 16 παραδείγματα

1)Η διαδικασία μετάβασης της Ελλάδος από το ευρώ στην δραχμή (και δεν αναφερόμαστε μόνο στο σκέλος της εκτύπωσης των νέων δραχμών) θα είναι η περίοδος της απόλυτης φτωχοποίησης του έλληνα. 

Ξαφνικά η χρηματοδότηση από το εξωτερικό θα μηδενιστεί και η Ελλάδα δεν θα έχει άλλη επιλογή από το να δεσμεύσει καταθέσεις για να πληρώσει μισθούς συντάξεις ή να επιβάλλει έκτακτο φόρο στις καταθέσεις. 

2)Η επιστροφή της Ελλάδος στην δραχμή και η αποχώρηση από το ευρώ θα οδηγήσει σε μια μαζική έξοδο των ξένων από το ελληνικό χρηματιστήριο.
Το χρηματιστήριο, οι μετοχές των τραπεζών και των εταιριών θα καταρρεύσουν.
Οι τιμές των ομολόγων θα πέσουν στα επίπεδα χρεοκοπίας και οι αποδόσεις θα εκτιναχθούν σε επίπεδα χρεοκοπίας. 

3)Η Ελλάδα θα υποβαθμιστεί σε καθεστώς επιλεκτικής χρεοκοπίας από όλους τους οίκους πιστοληπτικής διαβάθμισης. 

4)Η Ελλάδα θα δεχόταν δύο ισχυρότατα σοκ της άμεσης αποεπένδυσης, της μαζικής και καθολικής αποχώρησης των ξένων και ταυτόχρονα η νέα δραχμή – με όποια συναλλαγματική ισοτιμία εμφανιζόταν έναντι του ευρώ και του δολαρίου – θα δεχόταν ακραίες κερδοσκοπικές πιέσεις ιστορικών διαστάσεων.
Η συναλλαγματική ισοτιμία δεν θα ήταν προφανώς 1 ευρώ προς 340,75 δραχμές αλλά 1 ευρώ προς 600 ή 800 δραχμές.
Η ΤτΕ χωρίς να διαθέτει συναλλαγματικά διαθέσιμα θα ήταν πανεύκολος στόχος.
Η χώρα θα ζούσε σκηνές πανικού καθώς οι επιθετικές υποτιμήσεις της νέας δραχμής θα μηδένιζαν το όφελος της εκτύπωσης νέου χρήματος.
Ότι θα κέρδιζε η Ελλάδα από την νέα δραχμή θα το έχανε από τις επιθετικές υποτιμήσεις. 

5)Η ΕΚΤ ακόμη και αν αποδεχόταν μια κλειδωμένη συναλλαγματική ισοτιμία με την νέα δραχμή….η ΤτΕ δεν θα μπορούσε να αποκρούσει τις κερδοσκοπικές πιέσεις (βλέπε Pesos Αργεντινής στο παρελθόν). 

6)Τα επιτόκια της νέας δραχμής θα εκτοξεύονταν στο 20% με 30%.
Η Ελλάδα δεν θα ήταν απλά απομονωμένη από τις αγορές θα αντιμετώπιζε συνθήκες μεσοπολέμου λόγω του πληθωρισμού που θα εκτοξευόταν. 

7)Ο βασικός μισθός των ελλήνων θα ήταν αποτιμημένος σε ευρώ στα 180 ευρώ από 586 ευρώ σήμερα. 

8)Η Ελλάδα θα διαθέτει χρέος το οποίο είναι σε αγγλικό δίκαιο που σημαίνει τεράστιες υποχρεώσεις.
Το χρέος δεν θα μπορούσε να διαγραφεί.... αμέσως όλα τα διεθνή δικαστήρια θα δέσμευαν την περιουσία του ελληνικού κράτους στο εξωτερικό.
Τα συναλλαγματικά αποθέματα θα έχουν καταστραφεί από την προσπάθεια της ΤτΕ να αποκρούσει τις κερδοσκοπικές επιθέσεις.

9)Οι τράπεζες θα καταστρέφονταν και με όρους ρευστότητας και με όρους κεφαλαίων.
Τα NPLs θα έφθαναν σε επίπεδα ρεκόρ, το σύστημα θα δεχόταν ένα κραχ ιστορικών διαστάσεων. 

10)Οι πολίτες θα προσπαθούσαν άρον άρον να διαφυλάξουν τα ευρώ τους σκληρό νόμισμα έναντι του ασθενικού και αδύναμου ελληνικού της νέας δραχμής. 

11)Τα ελληνικά προϊόντα θα αποκτούσαν μια αυξημένη ανταγωνιστικότητα σε σχέση με το σήμερα αλλά το όφελος από αυτό θα ήταν πενιχρό εμπρός στην ζημία που θα προκαλούσε η επιστροφή στην νέα δραχμή. 

12)Με όρους ΑΕΠ θα μειωνόταν έως 20% που σημαίνει θα χανόταν σε ελάχιστους μήνες 36 δισεκ. ευρώ αξίας εθνικού πλούτου. 

13) Ο πληθωρισμός θα εκτόξευε στα ύψη τιμές και επιτόκια.
Ο τραπεζικός δανεισμός απλά θα ήταν μια ιστορία που θα δίδασκαν οι γονείς στα παιδιά τους. 

14)Η αγορά ακινήτων θα κατέρρεε.
Με βάση ορισμένα στατιστικά μοντέλα που προσομοιάζουν της Αργεντινής μια πρόσθετη πτώση στις τιμές των ακινήτων περίπου 35% με 40% από τις υφιστάμενες τιμές δεν θα αποτελούσε έκπληξη. 

15)Το χρέος ως προς το ΑΕΠ λόγω της μεγάλης μείωσης του ΑΕΠ και της δραματικής υποτίμησης της περιουσίας της Ελλάδος από 178% του ΑΕΠ θα εκτοξευόταν στο 230% με 240%. 

16) Η Ελλάδα με την νέα δραχμή τουλάχιστον για τα πρώτα δύο χρόνια δεν θα ήταν γη της επαγγελίας αλλά ένα απολειφάδι μιζέριας, φτώχειας και κακομοιριάς.
Η έξοδος της Ελλάδος από το ευρώ θα είχε συνέπειες στην ελληνική κοινωνία όσο ακόμη 3-4 ακραίας λιτότητας μνημόνια μαζί.

Το διπλό νόμισμα θα ήταν εθνική τραγωδία

Κατά καιρούς αρχής γενόμενης από το 2011 έχουν αναφερθεί σενάρια, σχέδια και σκέψεις για το διπλό νόμισμα δηλαδή και ευρώ και δραχμή.

Το διπλό νόμισμα ήταν δημιούργημα της εναλλακτικής γερμανικής σκέψης ώστε να αντιμετωπιστεί το ελληνικό πρόβλημα.

Το σχέδιο ήταν όλες οι συναλλαγές με το εξωτερικό να πραγματοποιούνται με το ευρώ και η νέα δραχμή για καθαρά εσωτερική κατανάλωση για πληρωμές μισθών και συντάξεων και συναλλαγές εντός της χώρας.

Το σενάριο του διπλού νομίσματος θα ήταν εθνική αυτοκτονία, εθνική τραγωδία, εθνική δολοφονία.

Γιατί;

Αν υποθέσουμε ότι η Ελλάδα υποχρεωνόταν στην λύση του εθνικού νομίσματος.

Η νέα δραχμή το νέο νόμισμα στο εσωτερικό της Ελλάδος υποχρεωτικά και βίαια θα οδηγείτο σε υποτίμηση περίπου 50% με 60% είχε προβλέψει πριν χρόνια η Deutsche bank.

Η Ευρώπη θα χωριζόταν σε δύο ζώνες, στην ζώνη του ευρώ των πλούσιων και ισχυρών χωρών και της Ελλάδος που θα ήταν ο παρίας της Ευρώπης η φτωχή και χρεοκοπημένη Ελλάδα.

Η νέα δραχμή δεν θα ήταν η ελπίδα αλλά η θύμηση της χρεοκοπίας, της μιζέριας, του πισωγυρίσματος, του εθνικού διασυρμού, της εθνικής τραγωδίας.

Το κυριότερο πρόβλημα όμως θα ήταν οι επιλογές των πολιτών.

Το ευρώ θα ήταν το ισχυρό νόμισμα, κάθε εισαγόμενο προϊόν θα ήταν αποτιμημένο σε ευρώ.

Ο έλληνας θα πληρωνόταν σε νέες δραχμές που θα είχαν υποτιμηθεί 50% με 60% αυτό σημαίνει ότι οι τιμές των εισαγόμενων προϊόντων θα ήταν απαγορευτικές με μισθούς των 180 ευρώ (αποτιμημένη μισθοδοσία σε ευρώ).

Οι κατέχοντες ρευστότητα δεν θα δεχόντουσαν να ανταλλάξουν το ισχυρό νόμισμα σε ευρώ με δραχμές αλλά ακόμη και αν αυτό ήταν υποχρεωτικά π.χ. για τις καταθέσεις αμέσως θα προσπαθούσαν να μετατρέψουν τις νέες δραχμές σε ευρώ.

Μια τέτοια εξέλιξη θα οδηγούσε σε κατάρρευση το εθνικό νόμισμα την νέα δραχμή και σε απαξίωση.

Στο καταστροφικό σενάριο του παράλληλου νομίσματος θα σημειώνονταν

Α)δραματική διολίσθηση και υποτίμηση του εθνικού νομίσματος της νέας δραχμής.
Αν μάλιστα η Ελλάδα επέλεγε την λύση της διασύνδεσης της νέας δραχμής με μια σταθερή συναλλαγματική ισοτιμία με το ευρώ τότε θα καταδικάζονταν οι φτωχοί έλληνες.
Ιστορικά όπου υπήρξαν ανάλογες περιπτώσεις, σημειώθηκε δραματική αύξηση της φτώχειας.

Β)Το παράλληλο νόμισμα θα καταδίκαζε την Ελλάδα.
Το χρέος σε ευρώ δηλαδή οι υποχρεώσεις και μισθοί συντάξεις σε δραχμή.

Όποιος θέλει να αυτοκτονήσει ας επιλέξει αυτή την λύση.
Γ)Στο μεταβατικό στάδιο των δύο νομισμάτων θα σημειωνόταν μαζική φυγή κεφαλαίων και για να αποτραπεί αυτό το σενάριο οι τράπεζες θα επέβαλλαν capital controls.

Υπό τον φόβο των καταθέσεων οι πολίτες σχεδόν όλοι θα ήθελαν καταθέσεις σε ευρώ.

Σκεφθείτε μια χώρα που μετατρέπει σχεδόν αυτομάτως το εθνικό νόμισμα την νέα δραχμή στο υπερεθνικό νόμισμα το ευρώ.

Η νέα δραχμή θα κατέρρεε εν τη γενέσει της.

Γιατί το διπλό νόμισμα είναι ανοησία χειρίστου είδους.

Ας υποθέσουμε ότι ξημερώνει μια μέρα και η Ελλάδα βρίσκεται με ευρώ για το χρέος και τις συναλλαγές της στο εξωτερικό ενώ μισθοί και συντάξεις το νόμισμα εσωτερικής κυκλοφορίας θα είναι η νέα δραχμή.

Οι καταθέσεις θα μετατραπούν σε δραχμές ή θα είναι επιλογή του κάθε καταθέτη τι νόμισμα θα θέλει να έχει τις καταθέσεις του.

Δύο παράλληλα νομίσματα θα προκαλέσουν χάος, σύγχυση και στο τέλος όλοι θα στραφούν στο σκληρό και δυνατό νόμισμα το ευρώ μετατρέποντας την νέα δραχμή σε νόμισμα παρία.

Ας πούμε ορισμένα παραδείγματα;

1)Οι καταθέτες θα μετατρέψουν τις καταθέσεις τους σε ευρώ αμέσως στις τράπεζες αν αυτές έχουν μετατραπεί σε νέες δραχμές ναι ή όχι;

2)Οι πολίτες θα στρέψουν τον πλούτο τους στο ευρώ, ξεπουλώντας την νέα δραχμή;

3)Το εσωτερικό εθνικό νόμισμα η νέα δραχμή μέσα στην πρώτη εβδομάδα θα καταρρεύσει θα υποτιμηθεί δραματικά και θα χάσει το 80% με 90% της αξίας του.

4)Η Ελλάδα θα έχει ευρώ και θα έχει την νέα δραχμούλα…
Θα εμφανιστούν 3-4 hedge funds και θα ξεκινήσουν μια άγρια υποτιμητική κερδοσκοπία υποχρεώνοντας την ΤτΕ σε συνεχείς παρεμβάσεις.
Αν η ισοτιμία ευρώ – δραχμής είναι κλειδωμένη όπως είναι και το πιθανότερο τότε μπορεί να μην εκδηλωθεί υποτιμητική κερδοσκοπία από έξω αλλά θα δεχθεί πλήγμα εκ των έσω καθώς οι έλληνες πολίτες θα εγκαταλείψουν το εσωτερικό νόμισμα την νέα δραχμή.

5)Θα φθάσουμε στο σημείο μισθοί και συντάξεις να καταβάλλονται σε νέα δραχμή και αμέσως να μετατρέπονται σε ευρώ καθώς όλες οι συναλλαγές στο εμπόριο θα πραγματοποιούνται με ευρώ.

6)Η ανεξαρτησία της Ελλάδος με την νέα δραχμή θα είναι ανοησία.
Αν είναι κλειδωμένη η ισοτιμία ευρώ – νέας δραχμής οι παρεμβάσεις της ΤτΕ θα είναι άνευ ουσίας.
Αν δεν είναι κλειδωμένη η ισοτιμία, η νέα δραχμή θα είναι έρμαιο των κερδοσκόπων και της ακραίας υποτιμητικής κερδοσκοπίας.

7)Οι αξίες π.χ. ακινήτων αποτιμημένες στην νέα δραχμή θα δεχθούν ένα ακραίο σοκ υποτίμησης και μια τέτοια εξέλιξη δεν θα αφορά μόνο τα ακίνητα αλλά όλα τα βασικά περιουσιακά στοιχεία της Ελλάδος.

Για τους λόγους αυτούς και πολλούς άλλους π.χ. τράπεζες που άμεσα θα χρεοκοπήσουν.....η νέα δραχμή, το παράλληλο νόμισμα είναι μια ανοησία.

Είναι προτιμότερο να χρεοκοπήσουμε παρά να πάμε σε διπλό νόμισμα το διπλό νόμισμα είναι πεθάναμε λίγο ή πεθάναμε πολύ όταν όλοι ξέρουμε ότι δεν υπάρχει ποσοτικός προσδιορισμός στον θάνατο. 

bankingnews.gr

Ας αντιμετωπίσουμε με αισιοδοξία το 2017

Η Ελλάδα έγινε ο αδύνατος κρίκος στον παγκόσμιο καπιταλισμό, λόγω της μανίας της πολιτικής και οικονομικής ελίτ, για ανάπτυξη που δεν στηριζόταν στον πρωτογενή- δευτερογενή τομέα (γεωργία, μεταποίηση, καινοτομία κ.λπ.), αλλά στον τριτογενή (κατανάλωση, εμπόριο, τουριστικές υπηρεσίες, τράπεζες κ.λπ.) και στην Οικοδομή.

Ο τουρισμός αναδείχθηκε στη «μεγάλη βιομηχανία» της χώρας και ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού προσπάθησε να επιβιώσει προσφέροντας υπηρεσίες κατά τη «τουριστική σαιζόν», αφήνοντας κατά μέρος τις άλλες δραστηριότητες και τη γεωργία.

Και αυτή η κατεύθυνση -που υλοποιούταν από ένα πολιτικό προσωπικό κάθε άλλο παρά αξιόλογο-κατέρρευσε στα πλαίσια της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης.

Λόγω της άρσης της «εμπιστοσύνης των πιστωτών», η δομική κατά βάση ελληνική κρίση μετατράπηκε σε κρίση των δημοσιονομικών χρεών. Αυτή έφερε και τις πολιτικές της τρόικας και των «μνημονίων».

Η ευρωπαϊκή ελίτ δε μπορεί πια να διατηρεί πολυπληθείς μεσαίες τάξεις και θέλει να τις συρρικνώσει, ξεκινώντας από την Ελλάδα και τη Ν. Ευρώπη. Με τα προγράμματα «σωτηρίας» επιδιώκει τη «φτωχοποίησή» τους. Τελικά όχι μόνο των μεσαίων τάξεων. Η ζωή θα γίνει για τους περισσότερους Έλληνες –εκτός της τοπικής ελίτ-σε μεγάλο βαθμό αβίωτη. Είναι γενικά φανερό ότι η πολυπληθής ελληνική μεσαία τάξη- που υπήρξε ιδιαίτερα επιρρεπής στο «να καταναλώνει περισσότερο από ό,τι παράγει»- περνά σε αυτούς που αποκαλούμε «από κάτω». Όσον αφορά δε στη χώρα, το «πρόγραμμα αναπροσαρμογής» δεν οδηγεί μόνο στη «φτωχοποίηση» ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας, αλλά και του περιβάλλοντος της χώρας.

Τα μνημόνια βέβαια δεν ήταν αυτά που προκάλεσαν πρώτα την παραγωγική αποδιάρθρωση της χώρας, απλά την επιτάχυναν και την ολοκλήρωσαν. Η παραγωγική αποδιάρθρωση στον πρωτογενή και μεταποιητικό τομέα, η υπερδιόγκωση του τριτογενούς τομέα των υπηρεσιών και του εμπορίου-με το μεγάλο πλήθος των μικρών και μεγάλων μαγαζιών που σήμερα κλείνουν και κατά συνέπεια η τεράστια σημερινή ανεργία- είναι αποτέλεσμα των πολιτικών εδώ και πολλά χρόνια. Ειδικά ο αγροδιατροφικός τομέας στον οποίο είχαμε αυτάρκεια, μετά την είσοδο στην ΕΕ και τις εξειδικευμένες γεωργικές επιδοτήσεις έγινε και αυτός ελλειμματικός (βλέπε: http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/pos-xathike-i-aytarkeia-sti-xora-paradeigma-tis-thessalias). Μια οικονομική δραστηριότητα που περιορίζεται μεταξύ «καταστημάτων ρουχισμού, καφετεριών και σουβλατζίδικων» δεν μπορεί να φέρει την ανασυγκρότηση.

Για να ξεφύγει η χώρα από τη μέγγενη των μνημονίων, από την φτωχοποίηση και το πολιτισμικό αδιέξοδο, καθώς και από την κατάθλιψη και την μεμψιμοιρία στην οποία έχει πέσει ο πληθυσμός της, πρώτα θα χρειασθεί:

• Να αρνηθούμε τη θέση που έχει σήμερα η χώρα στα πλαίσια του παγκοσμιοποιημένου καπιταλιστικού μοντέλου ανάπτυξης και της ευρωζώνης.
• Να αρνηθούμε να συμμορφωθούμε με τα μέτρα που προώθησαν και θα προωθήσουν οι κυβερνήσεις, ώστε να εξαναγκασθούν να κάνουν στάση πληρωμών τόκων και χρεολυσίων και να στραφούν στη στήριξη των συλλογικών αγαθών και μισθών ικανών να ικανοποιούν τις βιοτικές ανάγκες του πληθυσμού. Καθώς επίσης να αρνηθούμε και τις διεθνείς και διατλαντικές συμφωνίες τύπου ΤΤΙΡ, CETA κ.λπ., που αποτελούν στην ουσία παγκόσμια μνημόνια.
• Να αρνηθούμε την προτεινόμενη από την ευρωπαϊκή ελίτ «διάσωση» της Ελλάδας, που στην ουσία είναι διάσωση του χρεοκοπημένου τραπεζικού της συστήματος. Για αυτό θα χρειασθεί καταρχήν να γίνει κρατικοποίηση των τραπεζών που χρεοκοπούν και εκκαθάριση των ισολογισμών τους διαγράφοντας τα «τοξικά προϊόντα». Οι καταθέτες να εξασφαλίζονται στο ακέραιο και όλες οι υπόλοιπες υποχρεώσεις να διαγράφονται ή να ικανοποιούνται με ότι περισσεύει. Να μη γίνει καμιά κατάσχεση πρώτης κατοικίας. 
• Ανασυγκρότηση της Κεντρικής και Τοπικής Αυτοδιοίκησης (Τ.Α), με εθελούσια μετακίνηση προσωπικού από γραφειοκρατικές δομές σε υποδομές κοινωνικής-περιβαλλοντικής προστασίας-που σήμερα είναι σχεδόν ανύπαρκτες-για ενίσχυση του κλάδου της Κοινωνικής Αλληλέγγυας Οικονομίας (Κ.ΑΛ.Ο). Οι ΟΤΑ-όπως φαίνεται από την περίπτωση των «χαρατσιών»- μπορούν να πιεσθούν να βοηθήσουν στη δημιουργία των θεσμών της. Θα είναι απαραίτητο φυσικά οι υπερτροφικοί καλλικρατικοί θεσμοί της σημερινής Τ.Α. να αλλάξουν και να υπάρξει επανασύσταση των χωρικών κοινοτήτων ως αυτοδιοικητικών μονάδων, επανασύσταση των μικρών δήμων, με το χωρισμό των μεγάλων πόλεων σε δήμους κάτω των 50.000 κατοίκων (που συστήνουν με τη σειρά τους αστικές κοινότητες με βάση τις γειτονιές που δεν ξεπερνούν π.χ. τους 1000-2000 κατοίκους) και των διοικητικών περιφερειών σαν ομοσπονδίες δήμων.
• Να απαιτήσουμε έκτακτα μέτρα εσόδων από τα υψηλά εισοδήματα για να στηριχθούν τα κλυδωνιζόμενα ασφαλιστικά ταμεία. Να προωθήσουμε και να αναβαθμίσουμε τα συλλογικά-κοινωνικά αγαθά (σιδηρόδρομος, ενέργεια, νερό, περιβάλλον, έρευνα-καινοτομία), ενάντια στην επιδιωκόμενη σημερινή ιδιωτικοποίησής τους, ώστε να λειτουργήσουν σαν παράλληλος «κοινωνικός μισθός», με στόχο να ξαναγίνει η ποιότητα ζωής δικαίωμα για όλους. Φορολογική μεταρρύθμιση με χαρακτήρα δικαιοσύνης και αναδιανομής, που θα χρησιμοποιεί τους φόρους και ως εργαλεία για ενθάρρυνση ή αποθάρρυνση δραστηριοτήτων ανάλογα με τις επιπτώσεις των τελευταίων στο περιβάλλον και την κοινωνία. 

Τα παραπάνω θα έπρεπε να προωθήσει σημερινή κυβέρνηση, αντί να διατυμπανίζει ότι με την «υλοποίηση της συμφωνίας» θα «έρθουν οι επενδύσεις και η ανάπτυξη» και άρα θα «μπορέσουμε να βγούμε ξανά στις αγορές» για νέα δάνεια, θα πρέπει να επανέλθει σε αυτό που έλεγε προεκλογικά: να βγάλει τη χώρα από τη σημερινή κρίση. Αλλά η ηγετική ομάδα του Σύριζα ξέχασε πολύ γρήγορα ότι ο βασικός λόγος για τον οποίο ψηφίσθηκε ήταν ακριβώς αυτό: Να επεξεργασθεί και να υλοποιήσει ένα πρόγραμμα διεξόδου από την κρίση! 

Το υπάρχον πολιτικό προσωπικό δε μπορεί να προτείνει και να διατυπώσει αυτό το απαραίτητο πρόγραμμα. Ένα τέτοιο σχέδιο είναι αδύνατο να διαμορφωθεί χωρίς την αφύπνιση και τη συμμετοχή των τοπικών κοινωνιών, χωρίς συγκεκριμένη ανάλυση των δυνατοτήτων και της συνεισφοράς των ενεργών κοινωνικά και παραγωγικά πολιτών τους. Έχει πιθανότητα και δυνατότητα  να υλοποιηθεί, μόνο αν αποκατασταθεί η αυτοεκτίμηση και ο αυτοσεβασμός των πολιτών στην πράξη, μέσα από ουσιαστική συμμετοχή τους σε μια ρεαλιστική τοπική ενδογενή παραγωγική ανασυγκρότηση και αναβάθμιση του πολιτισμικού και φυσικού περιβάλλοντος. Χρειάζονται από όλους ιδέες αλλά και θάρρος. Ιδέες που μπορούν να συνδεθούν με πολλά σημαντικά στοιχεία της κοινοτικής και αυτοδιοικητικής παράδοσης του τόπου μας.

Η μικρή κλίμακα ήταν πάντοτε το χαρακτηριστικό των οικονομικών δραστηριοτήτων του πληθυσμού στην ελληνική επικράτεια. Για ιστορικο-πολιτισμικούς(μικροϊδιοκτητικός τρόπος παραγωγής με ανεξάρτητους παραγωγούς, πολυπληθείς κοινωνικές τάξεις μικροιδιοκτητών, αγροτών, μικροαστών που πολύ λίγο προλεταριοποιήθηκαν και άρα υπάρχει έλλειμμα μεν συλλογικότητας, αλλά περίσσιο αίσθημα ελευθερίας και αυτοδημιουργίας) και για οικο-γεωγραφικούς λόγους (διάσπαρτες και απομονωμένες ορεινές τοπικές κοινότητες, μικρές πεδινές εκτάσεις, πολλά νησιά). 

Ο μικρός κλήρος και οι μικρές επιχειρήσεις, που για τους συμβατικούς οικονομολόγους είναι μειονέκτημα, για τον χώρο των Βαλκανίων και την Ελλάδα ήταν το πλεονέκτημα με το οποίο πορεύθηκαν οι προηγούμενες γενιές και θα είναι το μέσον για τη διέξοδο και των νέων γενεών στον ίδιο χώρο της ανατολικής Μεσογείου. Η στήριξη των μικροπαραγωγών κάθε είδους, ο πολλαπλασιασμός των μικρών μεταποιητικών μονάδων σε συνεταιριστική ή συνεργατική βάση και οι δομές της κοινωνικής οικονομίας στον τομέα των υπηρεσιών και των κοινωνικών αγαθών και εφοδιασμού, θα είναι η μόνη κατεύθυνση και το μόνο σχέδιο που ουσιαστικά μπορεί άμεσα να προσφέρει πολλαπλασιαστικά νέες, ποιοτικές και μακροβιότερες τοπικές θέσεις εργασίας που θα παράγουν για τις ανάγκες του κάθε τόπου μας πρώτα και στη συνέχεια για τις ανάγκες του πληθυσμού της επικράτειας.

 Στη χώρα μας, η μικρή αγροτική/κτηνοτροφική αλλά και η εργαστηριακή παραγωγή αποτέλεσαν και εν μέρει ακόμα αποτελούν βασικό χαρακτηριστικό της οικονομικής αλλά και κοινωνικής ζωής. Αυτή η παραγωγή των αγρών και των εργαστηρίων, βασισμένες σε οικογενειακές, φιλικές ή συνεργατικές σχέσεις, μπορεί, μέρα με μέρα και μέρος με μέρος, να συμβάλει καθοριστικά στην κοινωνική αναγέννηση. Αρκεί να υπάρχει ένα συντονισμένο σχέδιο στήριξης και επέκτασης της συνεργατικής και κοινοτικής οικονομικής δραστηριότητας. Κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να κάνει καμιά κυβέρνηση.

Ένα τέτοιο σχέδιο μπορεί να διαμορφωθεί και να ολοκληρωθεί, τότε και μόνο τότε (αναγκαία και ικανή συνθήκη), αν η απαραίτητη ανοικοδόμηση γίνει από τα κάτω και από τους «από κάτω» του λαού της. Εδώ, στους «από κάτω», υπάρχουν αρκετά αξιόλογα πρόσωπα -αρκεί να αποκτήσουν τη βούληση, ώστε να αποτελέσουν το «κρίσιμο» αριθμό- που θα μπορούσαν, να συγκροτήσουν ένα τέτοιο σχέδιο. Αν θέλανε να το κάνουν προσωπικό τους ζήτημα και να σηκώσουν στην πλάτη τους αυτό το -δύσκολο μεν σε συνθήκες επιβαλλόμενης παγκοσμιοποίησης και επικείμενης διάλυσης της Ευρωζώνης, αλλά απαραίτητο δε -έργο διεξόδου και μετάβασης.

Εφαλτήρας για την διέξοδο μπορεί να γίνει ο αγροδιατροφικός τομέας και στη συνέχεια ο μεταποιητικός ένδυσης- υπόδησης, ο ενεργειακός και ο ήπιος ποιοτικός τουρισμός να την συμπληρώσουν. Είναι μια εναλλακτική στη σημερινή κυρίαρχη κατεύθυνση, που δεν χρειάζονται κεφάλαια, ξένες επενδύσεις, χωροταξικά σχέδια, υπερτοπικές συγκεντρώσεις, μεγαλεπήβολα και εξουθενωτικά μεγέθη και ρυθμούς.

Το πρώτο βήμα:

Σε κάθε τόπο και περιφέρεια, αξιόλογα πρόσωπα που θα θέλουν να επωμισθούν το καθήκον της διαμόρφωσης του σχεδίου της παραγωγικής ανασυγκρότησης δημιουργούν πρωτοβουλίες για τη συγκρότηση Συμβουλίων Παραγωγικής Ανασυγκρότησης(ΣΠΑ). Οι πρωτοβουλίες αυτές διαβουλεύονται και θέτουν ως στόχο τη διαμόρφωση «από τα κάτω» ενός τοπικού σχεδίου παραγωγικής ανασυγκρότησης, με βάση την περιφέρεια. Για αυτόν τον σκοπό καλούν για διαβούλευση τους ενδιαφερόμενους πολίτες σε συνελεύσεις γειτονιών- κοινοτικών διαμερισμάτων- αγροτικών κοινοτήτων, σε συνελεύσεις ενδιαφερόμενων επαγγελματιών και εργαζομένων στους διάφορους χώρους εργασίας και εκπαίδευσης, σε συνελεύσεις συλλόγων επιστημόνων και κοινοτήτων ενδιαφερόντων κ.λπ. Από αυτές τις συνελεύσεις εκλέγονται ανακλητοί εκπρόσωποι στα ΣΠΑ.

Τα επόμενα βήματα:

Σε μια τέτοια κατεύθυνση επόμενα βήματα θα μπορούσαν να ήταν κάποια σαν τα παρακάτω:

• Η Τ.Α. πιέζεται από το κίνημα αυτό των συμβουλίων να θέσει πόρους στη διάθεση συλλογικών δομών εργασίας, με τη μορφή κοινωνικών επιχειρήσεων (συνδυασμός αμειβόμενης εργασίας για ανέργους - εξειδικευμένης από υπαλλήλους του δήμου -εθελοντικής εργασίας από εθελοντές που μαζί με τους υπαλλήλους παίζουν το ρόλο του "εμψυχωτή"). Να δημιουργήσει χώρους παραγωγής και αυτοπαραγωγής (π.χ. εργαστηρίων επαναχρησιμοποίησης ηλεκτρικών - ηλεκτρονικών ειδών, επίπλων, ρούχων, δημοτικών λαχανόκηπων, μεταποίησης γεωργικών προϊόντων κ.λπ.), χώρους απασχόλησης παιδιών, ανταλλαγής ειδών από «δεύτερο χέρι», γραφείων «συνταξιδιωτών» κ.λπ. Να οργανώσει γραφεία-συνεργεία από άνεργους αρχιτέκτονες-οικοδόμους-μηχανικούς-υδραυλικούς-μονωτές-ηλεκτρολόγους κ.ο.κ., για κατα-ανα-σκευή κτιρίων σε βιοκλιματικά και αυτάρκη ενεργειακά, συνεργεία  για τη δημιουργία «πράσινων» και «ηλιακών στεγών». Σε αυτή την πολιτική μπορεί να κερδηθεί η ΤΑ, γιατί πέρα από την εξοικονόμιση ενέργειας που θα πετύχαινε, θα δημιουργούσε πελώριο αριθμό νέων θέσεων εργασίας και απασχόλησης σε όλες τις κοινότητες και τους δήμους της χώρας. Ειδική περίπτωση: αυτοδιαχειριζόμενα συνεργεία και όχι ιδιώτες εργολάβοι να αναλαμβάνουν συγκεκριμένες εργασίες του δήμου
• Οργάνωση χώρων κομποστοποίησης των οργανικών αποβλήτων από τους δήμους για παραγωγή οργανικών λιπασμάτων. Στήριξη συνεταιρισμών ή συνεργατικών που μπορεί να αναλάβουν το ίδιο για τις περιοχές τους. Εφαρμογή μιας στρατηγικής μείωσης και εκμηδενισμού των απορριμμάτων, που θα δημιουργούσε δεκάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας, από συλλέκτες-διαλογείς απορριμμάτων για επανάχρηση, έως επιστήμονες που θα πρωτοπορούσαν στην εφεύρεση κι εφαρμογή νέων υλικών και μεθόδων.
• Απαραίτητο να δημιουργηθεί η κουλτούρα της επισκευής-επιδιόρθωσης. Η επαναχρησιμοποίηση αντικειμένων μέσω επιδιόρθωσης είναι πιο βιώσιμος δρόμος από ότι η ανακύκλωση για επανάκτηση υλικών χρήσης που προτάσσεται σήμερα(όπου και αν γίνεται ανακύκλωση). Οι δήμοι και οι κοινότητες –γενικά η ΤΑ-μπορεί να βοηθήσει πολύ προς αυτή την κατεύθυνση με το να προσφέρουν κοινόχρηστους χώρους και υπηρεσίες στις αντίστοιχες πρωτοβουλίες πολιτών.
•  Εκπαίδευση χιλιάδων νέων ανθρώπων, στα σχολεία και τις σχολές, στην κηπουρική και την «φωτισμένη» οικο-γεωργία, με σκοπό να παραγάγουν σε τοπικό επίπεδο όλο και περισσότερα τρόφιμα, για τον εαυτό τους και για διάθεση στην τοπική αγορά, θα δημιουργούσε επίσης νέες θέσεις εργασίας. Με τη μετατροπή της κάθε σε ζώνη οικο-βιο-γεωργίας και ζώνη ελεύθερη από μεταλλαγμένα, θα εξασφαλίζονταν ποιοτικά προϊόντα που θα έχουν και συγκριτικό πλεονέκτημα για εξαγωγές. Κάθε δήμος να συστήσει Κέντρο Υποστήριξης της Βιολογικής, Φυσικής και Παραδοσιακής παραγωγής. Κάθε Πανεπιστήμιο και ΤΕΙ να συστήσει έδρα «έξυπνης και φωτισμένης» Γεωργίας, στα ΕΠΑΛ αντίστοιχες ειδικότητες Οικο-γεωργίας. Στήριξη των τοπικών παραδοσιακών ποιοτικών προϊόντων από ανθεκτικές ντόπιες ποικιλίες και ράτσες (προϊόντων ΠΟΠ, ΠΓΕ, κ.λ.π.).  Λαϊκές αγορές με ασφαλή ελεγμένα προϊόντα από τους ίδιους τους παραγωγούς (σήμερα τα περισσότερα διακινούνται από εμπόρους, είναι ανώνυμα και επιβαρύνονται με κάθε είδους φυτοφάρμακα). Οργάνωση αυτόνομων-αυτοδιαχειριζόμενων λαϊκών αγορών παραδοσιακών και οικολογικών προϊόντων και χειροποίητων χρηστικών αντικειμένων.
•  Αποκατάσταση στη διατροφή μας του μεσογειακού διατροφικού μοντέλου με μείωση της κατανάλωσης ζωικών προϊόντων. Στροφή στον Οικοτουρισμό(αποκατάσταση ορεινών διαδρομών, καλντεριμιών, γραφικών οικισμών κ.λπ, καθώς και τοπικά ποιοτικά προϊόντα στα σιτηρέσια των ξενοδοχείων και ξενώνων)  και τον αγροτουρισμό (πολυλειτουργικοί γεωργοί, ταυτόχρονα ξενοδόχοι, μάγειροι, κ.λ.π).
• Δημιουργία νέων (ή μετατροπή των παλιών) τοπικών βιομηχανικών οικοσυστημάτων(απόβλητα μονάδων, επεξεργάσιμη ύλη για άλλες), μεταποίηση των γεωργικών σε προϊόντα διατροφής και ένδυσης (π.χ. ανασύσταση υφαντουργείων, βιομηχανιών ζάχαρης, συνεργατικά αρτοποιεία παντού, οικολογικά ελαιοτριβεία άθερμης έκθλιψης κ.λπ). Βιοτεχνίες υπόδησης, επεξεργασίας ξύλου χωρίς τοξικά υλικά, φυσικών απορρυπαντικών και ελαιοσαπουνιών, σιδηρουργεία, εργαστήρια κατασκευής μικρών ανεμογεννητριών και φωτοβολταϊκών νέας τεχνολογίας, ποδηλάτων και ηλεκτρικών αυτοκινήτων κ.λπ.   
• Ενίσχυση της εσωτερικής μετανάστευσης με συλλογικές μετεγκαταστάσεις ανέργων νέων των πόλεων στην περιφέρεια, σε χώρους αυτοπαραγωγής και αυτοδιαχείρισης, απαιτώντας τη στήριξή της από κεντρικούς ή τοπικούς πόρους(π.χ. για νέους ακτήμονες αγρότες διάθεση δημόσιας ή δημοτικής και εκκλησιαστικής γης). Αστικές και περιαστικές καλλιέργειες για παραγωγή μέρους τουλάχιστον της τροφής του πληθυσμού των πόλεων. Δημοτικοί και κοινωνικοί λαχανόκηποι για καλλιεργητές του ελεύθερου χρόνου.
•  Επιδίωξη ενεργειακής αυτοδυναμίας μέσω ενεργειακού εφοδιασμού από δημοτικές-διαδημοτικές επιχειρήσεις, που παράγουν ηλεκ. ενέργεια από ΑΠΕ, κατέχουν τα τοπικά δίκτυα μεσαίας και χαμηλής τάσης και διαχειρίζονται τη διανομή της ηλεκτρικής ενέργειας στους τελικούς καταναλωτές της περιοχή τους. Και όλα αυτά να συνδέονται με καμπάνιες, έρευνες και εφαρμογές σε τεχνολογίες εξοικονόμησης ενέργειας. Δημιουργία συνεταιρισμών και συνεργατικών για την παραγωγή ενέργειας από μικρές εγκαταστάσεις ΑΠΕ και διάθεσή της στα τοπικά δημοτικά δίκτυα, καθώς και για εγκαταστάσεις φ/β συστημάτων στις στέγες και ταράτσες των σπιτιών, στις στέγες των αγροτικών υπόστεγων και αποθηκών, σε μη παραγωγική γη, όπου μπορούν να εγκαθιστούν και μικρές ανεμογεννήτριες, τις οποίες θα κατασκευάζουν οι ίδιοι οι ενεργειακοί συνεταιρισμοί, χωρίς να τις εισάγουν.

• Αποεμπορευματοποίηση-αποκαπιταλιστικοποίηση των κοινωνικών σχέσεων στηριζόμενοι στα κοινωνικά-συλλογικά αγαθά. Εδώ εκτός από την ενέργεια και το νερό, ανήκουν για παράδειγμα: πάρκα, παιδικές χαρές, βιβλιοθήκες, δημοτικές πισίνες και λουτρά, ζωολογικοί κήποι, μουσεία ή θέατρα. Είναι δημόσιοι χώροι και δομές, που κατά κανόνα χρηματοδοτούνται από τα «δημόσια χέρια». Όπου λοιπόν πρωτοβουλίες πολιτών ή μη κερδοσκοπικές οργανώσεις και συνεργατικές ομάδες, αναλαμβάνουν τη λειτουργία αυτών των κοινών χώρων και εξοπλισμών, θα πρέπει να υποστηριχθούν παραδειγματικά από την τοπική πολιτική στην Αυτοδιοίκηση.
• Δημιουργία δικτύων αχρήματων ανταλλαγών και τοπικών νομισμάτων για το ξεπέρασμα της έλλειψης ρευστότητας ή πιστωτικών συνεταιρισμών για τον ίδιο λόγο.

Όταν τα ΣΠΑ καταφέρουν να υλοποιήσουν τη διαδικασία διαμόρφωσης του σχεδίου- προγράμματος παραγωγικής ανασυγκρότησης-πράγμα που σημαίνει ότι θα έχουν εμπλακεί μεγάλος αριθμός πολιτών σε αυτή τη διαδικασία- τότε σύστημα των Συμβουλίων θα μπορεί να επεκταθεί σιγά σιγά σε όλους τους επιμέρους τομείς της καθημερινότητας των πολιτών. Θα χρειασθεί να γίνουν συμβούλια για κάθε τομέα της οικονομικής και κοινωνικής δραστηριότητας στους δήμους και τις περιφέρειες, με πρώτο φυσικά το Συμβούλιο Αγροδιατροφικού Τομέα (αφού θα είναι ο εφαλτήρας όπως ισχυρισθήκαμε πιο πάνω) και στη συνέχεια το Συμβούλιο Υγείας, παιδείας-εκπαίδευσης, δικαιοσύνης, βιοτεχνικής- βιομηχανικής παραγωγής, ενεργειακού εφοδιασμού, περιβάλλοντος και οικολογικής ισορροπίας, αυτοάμυνα κ.λπ.

http://www.topikopoiisi.eu